دولت آل بویه، یکی از سلسلههای مهم شیعی در تاریخ ایران و عراق، پس از چندین دهه حکومت، در سال 487 هجری قمری با مرگ ابو علی بن عماد لدینالله به پایان رسید. ابو علی بن عماد، آخرین حاکم از این خاندان، پس از برادرش حدود چهل سال حکومت کرد و در مناطق بندجان فارس و کرمانشاهان اقطاع داشت. او در میان سلاطین زمان خود فردی محترم و عزیز به شمار میآمد. با مرگ او در سال 487 هجری قمری، دولت آل بویه به طور کامل منقرض شد و دورهای مهم از تاریخ شیعه به پایان رسید.
منبع: وقایع السنین و الاعوام جلد 1 صفحه 279
دولت آل بویه و گستره حکومت
آل بویه یا بوییان، سلسلهای شیعی بودند که از سال 320 تا 454 هجری قمری بر بخشهای وسیعی از ایران و عراق حکومت کردند. این خاندان در مناطق مختلفی از جمله مغرب، شمال و جنوب ایران و عراق نفوذ داشتند و نقش مهمی در تاریخ سیاسی و فرهنگی این مناطق ایفا کردند. با این حال، برخی منابع سال 454 هجری قمری را به عنوان سال انقراض این سلسله ذکر کردهاند، اما گزارشهای معتبرتر نشان میدهد که دولت آل بویه تا سال 487 هجری قمری و مرگ ابو علی بن عماد ادامه یافت.
منبع: سلسلههای اسلامی جدید جلد 1 صفحه 302
اهمیت تاریخی آل بویه
دولت آل بویه به عنوان یکی از مهمترین سلسلههای شیعی در تاریخ اسلام شناخته میشود. این خاندان نه تنها در عرصه سیاسی، بلکه در زمینههای فرهنگی و مذهبی نیز تأثیرات عمیقی بر جای گذاشت. حمایت آنان از تشیع و گسترش فرهنگ شیعی در مناطق تحت حکومتشان، از جمله دستاوردهای مهم این سلسله بود. با انقراض آل بویه، دورهای از تاریخ شیعه به پایان رسید و زمینه برای ظهور قدرتهای جدید در منطقه فراهم شد.
منبع: وقایع السنین و الاعوام جلد 1 صفحه 279
منابع
1. وقایع السنین و الاعوام جلد 1 صفحه 279
2. سلسلههای اسلامی جدید جلد 1 صفحه 302
گزارش منتخب
أبو عليّ بن عماد لدين اللّه بعد از برادر قريب بچهل سال بزيست، از آل بويه بعد از الملك المنصور و بندجان فارس و كرمانشاهان اقطاع او بود، و در پيش سلاطين عزيز و محترم بود در چهارصد و هشتاد و هفت مرد و دولت آنان آخر شد – لب،
