خروج امام حسین  از مدینه به سوی مکه در سال ۶۰ هجری قمری

در سال ۶۰ هجری قمری، پس از مرگ معاویه، یزید به خلافت رسید و از امام حسین  خواست تا با او بیعت کند. امام حسین  که بیعت با یزید را نادرست می‌دانست، از بیعت خودداری کرد و تصمیم گرفت مدینه را ترک کند. این تصمیم در شرایطی اتخاذ شد که فشارها بر امام حسین  و اهل بیت او افزایش یافته بود و خطرات جدی متوجه آنان بود. [منبع: تاریخ الطبري جلد ۵ صفحه ۳۴۱]

خروج از مدینه

امام حسین  در شب یکشنبه، ۲۸ رجب سال ۶۰ هجری قمری، به همراه خانواده و نزدیکان خود از مدینه خارج شد و به سوی مکه حرکت کرد. در این سفر، فرزندان، برادران و بسیاری از اهل بیت او همراهی می‌کردند، به جز محمد بن حنفیه که در مدینه ماند. امام حسین  در حالی که این آیه را تلاوت می‌کرد: {فَخَرَجَ مِنْهٰا خٰائِفاً يَتَرَقَّبُ قٰالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ اَلْقَوْمِ اَلظّٰالِمِينَ}، راهی مکه شد. [منبع: وقعة الطف جلد ۱ صفحه ۸۵]

واکنش اهل مدینه

خروج امام حسین  از مدینه با واکنش‌های مختلفی از سوی مردم این شهر همراه بود. برخی از زنان بنی هاشم که از تصمیم امام آگاه شدند، به نزد او آمدند و با گریه و زاری از او خواستند که از این سفر منصرف شود. امام حسین  به آنان فرمود که این سفر ضروری است و از آنان خواست تا صبر پیشه کنند. [منبع: وقایع الأیام جلد ۱ صفحه ۴۸۵]

ورود به مکه

امام حسین  پس از چند روز سفر، در روز جمعه، سوم شعبان سال ۶۰ هجری قمری وارد مکه شد. او در این شهر اقامت گزید و به مدت چند ماه در مکه ماند. این دوران فرصتی بود برای امام تا با شیعیان و طرفداران خود ارتباط برقرار کند و برای آینده برنامه‌ریزی نماید. [منبع: أنساب الأشراف جلد ۳ صفحه ۱۶۰]

اهمیت تاریخی

خروج امام حسین  از مدینه به سوی مکه، نقطه‌عطفی در تاریخ اسلام بود. این حرکت نه تنها نشان‌دهنده مقاومت امام در برابر ظلم و ستم بود، بلکه زمینه‌ساز وقایع بعدی، از جمله واقعه عاشورا شد. این سفر نشان‌دهنده عزم راسخ امام حسین  برای دفاع از حق و عدالت بود و تأثیر عمیقی بر تاریخ اسلام و تشیع گذاشت. [منبع: الإرشاد جلد ۲ صفحه ۳۱]

نمایش کمتر