مدت كوتاهی پس از خلافت امام علی(ع) و بیعت مردم با آن حضرت، طلحه و زبیر از یاران قدیمی پیامبر اسلام(ص) كه در بهدستآوردن سهمی از حكومت ناكام مانده بودند، بیعت خود را شكستند و بهسوی مكه رهسپار شدند. آنان در مكه با عایشهT همسر رسولخدا(ص) ملاقات كرده و با همدستی یكدیگر، مردم را به خونخواهی عثمان، علیه امام علی(ع) فراخواندند. از آن طرف، چون امام از ماجرا آگاه شد، تجهیز قوا فرمود و درصدد دفع فتنه ناكثین برآمد. چون پیروان طلحه و زبیر شهر بصره را تصرف كرده و علیه امام شوریدند، سپاه حضرت نیز در مقابل آنان قرار گرفت. امیرالمومنین(ع) قبل از آغاز جنگ به میان هر دو صف لشكر آمد و به نصیحت عایشه، طلحه و زبیر پرداخت و عایشه را بهخاطر بیرون آمدن از حریم حرم و طلحه و زبیر را بر شكستن بیعت ملامت فرمود. امام چون دید كه صلح امكانپذیر نیست، با آنان اتمام حجت كرد و از آن پس، آتش جنگ شعلهور شد. سرانجام با كشته شدن طلحه و زبیر و 16هزار نفر از ناكثین و شهادت بیش از هزار یاور علی(ع)، این جنگ با پیروزی امام پایان پذیرفت.
من المدينة و ذلك في آخر شهر ربيع الاول سنة ست و ثلاثين كتب الى أهل الكوفة
