امام جعفر صادق عليه السلام فرمودند: همانا نوح(ع) در روز اول رجب سوار كشتى شد و به همراهان خود دستور داد اين روز را روزه بگيرند. و فرمود، هر كس اين روز را روزه بگيرد. جهنم باندازه دورى مسافت يك سال از او دور خواهد شد و كسى كه هفت روز روزه بگيرد، درهای هفتگانه جهنم بر وی بسته خواهند شد.
و کسی که هشت روز روزه بگیرد، درهاى هشتگانه بهشت براى او باز مى شوند و كسى كه پانزده روز روزه بگيرد، حاجتش داده خواهد شد و كسى كه بيشتر روزه بگيرد خداى عزوجل ثواب بيشترى به او عنايت مى فرمايد.
متن حدیث:
ابى رحمه الله قال حدثنى سعد بن عبدالله عن احمد بن محمد بن عيسى عن احمد بن محمد بن ابى نصر ابزنطى عن ابن بن عثمان عن كثير النواء عن ابى عبدالله عليه السلام قال ان نوحا ركب السفينه اول يوم من رجب فامر من معه آن يصوموا ذلك اليوم و قال من صام ذلك اليوم تباعدت عنه النار مسيره سنه و من صام سبعه ايام اغلقت عنه ابواب النيرآن السبعه و من ثام ثمانيه ايام فتحت له ابواب الجنه الثمانيه و من صام خمسه عشر يوما اعطى مسالته و من زاد زاده الله عزوجل .
«ثواب الاعمال و عقاب الاعمال،صفحه 115»
حضرت نوح (ع)[1] یکی از پنج پیامبر اولوالعزم می باشد که مورد توجه پروردگار قرار گرفته است.
درباره این که معجزه حضرت نوح (علیه السلام) چه بوده در قرآن به صراحت بدان اشاره نشده است ولی شاید بتوان از آگاهی یافتن غیبی حضرت نوح به وسیله وحی الهی مبنی بر وقوع طوفان در آینده و ساختن کشتی در منطقه ای که هیچ گونه دریایی وجود نداشت، به عنوان یک معجزه و نشانه برای پیامبری آن حضرت، به شمار می رود. قرآن مجید در این مورد می فرماید: «ما او و سرنشینان کشتی را رهایی بخشیدیم، و آن (نجات) را آیت و نشانه ای برای جهانیان قرار دادیم!»[2]
کشتی نوح
حادثه طوفان نوح امری قطعی بین ادیان الهی و حتی غیر الهی است اما آن چه که محل اختلاف است نحوه وقوع این ماجراست که به چه صورتی اتفاق افتاده است. برخی با استناد به آن چه که در تورات گفته شده و همچنین با استناد به ظاهر برخی آیات قران این حادثه را جهانی دانسته اند اما دیدگاه دیگری نیز مطرح است که که طوفان را محدود به قوم و محدودۀ حضرت نوح علیه السلام می دانند.
کشتی نوح را حضرت نوح(ع) به دستور خداوند و راهنمایی جبرئیل ساخت. بر این کشتی بزرگ مومنان و یک جفت از هر نوع حیوان سوار شدند تا از عذاب الهی که به صورت طوفان برای کافران نازل شد ایمن باشند.
طوفان نوح یک حادثه غیر عادی بوده است و آب هم از زمین می جوشیده است (و فار التنور…) و هم از آسمان می آمده است و بعدها این آب که سطح زمین را پوشانده بود در خلل و فرج زمین فرو رفته است قرآن می گوید به زمین گوئیم که آب را ببلعد.[3]
پی نوشت ها:
[1] درباره حضرت نوح(ع) در شش سوره از قرآن آمده است. سوره های ۱- اعراف(۵۹ تا ۶۴) ۲- هود(۲۵ تا ۴۸ ) ۳- مؤمنون(۲۳ تا ۳۰) ۴- شعراء(۱۰۵ تا ۱۲۱) ۵- قمر (۹ تا ۱۶) ۶- نوح.
[2] عنکبوت، ۱۵
[3] هود، آیه 44.
