در اواخر قرن هفدهم میلادی، امپراتوری عثمانی با چالشهای متعددی در عرصههای نظامی و سیاسی مواجه بود. جنگهای طولانی با اروپا، بهویژه با دولتهای اتریش، لهستان و ونیز، باعث تضعیف قدرت این امپراتوری شده بود. در این شرایط، دولت عثمانی به دنبال راهحلی برای پایان دادن به درگیریها و تثبیت موقعیت خود در منطقه بود. این تلاشها سرانجام به امضای پیمان صلحی در سال 1110 قمری (1699 میلادی) منجر شد.
منبع: تاریخ عثمانی جلد 4 صفحه 181
امضای پیمان صلح
در تاریخ 24 رجب سال 1110 قمری، دولت عثمانی با سه دولت اتریش، لهستان و ونیز پیمان صلحی بیستوپنجساله امضا کرد. این پیمان که بهصورت جداگانه با هر یک از این دولتها منعقد شد، به درگیریهای طولانیمدت در منطقه پایان داد. همچنین، با دولت روسیه که ناظر اعزامی برای امضای پیمان نداشت، یک پیمان متارکه سهساله به امضا رسید. این توافقها نقطه عطفی در روابط بینالمللی آن دوران محسوب میشد.
منبع: تاریخ عثمانی جلد 4 صفحه 181
پیامدها و اهمیت تاریخی
معاهده صلح سال 1110 قمری نه تنها به جنگهای طولانیمدت در اروپا پایان داد، بلکه نشاندهنده تغییر در توازن قدرت در منطقه بود. این پیمان به نوعی آغاز افول قدرت امپراتوری عثمانی در اروپا محسوب میشد، زیرا این امپراتوری دیگر نتوانست به گسترش قلمرو خود ادامه دهد. از سوی دیگر، این توافقها زمینهساز تحولات بعدی در روابط بینالمللی و شکلگیری نظم جدیدی در اروپا شد.
منبع: تاریخ عثمانی جلد 4 صفحه 181
منابع
سرانجام به استثناى روسيه كه ناظر اعزامى اختيار امضاى پيمان صلح نداشت، بين دولت عثمانى و سه دولت ديگر پيمان صلح بيست و پنجساله – با هر يك جداگانه – بسته شد و با دولت روسيه هم يك پيمان متاركه سه ساله امضاء شد (بيستم اوجاق 1699 م 24 / رجب 1110 ه)
