در سال ۶۰ هجری قمری، امام حسین در پی بیعتنکردن با یزید بن معاویه و به دلیل شرایط نابسامان سیاسی و اجتماعی آن زمان، تصمیم به ترک مدینه و حرکت به سوی مکه گرفت. این تصمیم در شب ۲۸ رجب سال ۶۰ هجری قمری عملی شد. امام حسین همراه با فرزندان، برادران، برادرزادگان و بیشتر اهل بیت خود از مدینه خارج شدند. با این حال، محمد بن حنفیه، برادر امام حسین ، در این سفر همراه ایشان نبود. این موضوع در منابع تاریخی متعدد ذکر شده است.
منبع: تاریخ الطبری، جلد ۵، صفحه ۳۴۱
علل همراهی نکردن محمد بن حنفیه
دلایل همراهی نکردن محمد بن حنفیه با امام حسین به طور دقیق در منابع تاریخی بیان نشده است. برخی از مورخان بر این باورند که محمد بن حنفیه به دلیل شرایط خاص خود یا تفاوت در دیدگاههای سیاسی، تصمیم به ماندن در مدینه گرفت. این موضوع نشاندهنده اختلاف نظر در میان برخی از خاندان پیامبر در مواجهه با حکومت اموی بود. با این حال، این همراهی نکردن به معنای عدم حمایت از امام حسین نبود، بلکه بیشتر نشاندهنده تفاوت در شیوههای مقابله با حکومت وقت بود.
منبع: الكامل في التاريخ، جلد ۴، صفحه ۱۶
تأثیر این واقعه
همراهی نکردن محمد بن حنفیه با امام حسین در خروج از مدینه، از جمله وقایعی است که در تحلیل رفتارهای سیاسی و اجتماعی خاندان پیامبر در آن دوره مورد توجه قرار میگیرد. این واقعه نشاندهنده تنوع دیدگاهها و شیوههای مقابله با حکومت اموی در میان اهل بیت است. همچنین، این موضوع به عنوان یکی از نقاط مهم در بررسی روابط میان امام حسین و دیگر اعضای خاندان پیامبر در آن دوره تاریخی مطرح میشود.
منبع: وقعة الطف، جلد ۱، صفحه ۸۵
نتیجهگیری
همراهی نکردن محمد بن حنفیه با امام حسین در خروج از مدینه، واقعهای است که در منابع تاریخی متعدد به آن اشاره شده است. این موضوع نشاندهنده تفاوت در دیدگاهها و شیوههای مقابله با حکومت اموی در میان اهل بیت است. با این حال، این همراهی نکردن به معنای عدم حمایت از امام حسین نبود، بلکه بیشتر نشاندهنده تنوع در رویکردهای سیاسی و اجتماعی در آن دوره بود.
منبع: الإرشاد، جلد ۲، صفحه ۳۴
منابع
1. تاریخ الطبری، جلد ۵، صفحه ۳۴۱
2. الكامل في التاريخ، جلد ۴، صفحه ۱۶
3. وقعة الطف، جلد ۱، صفحه ۸۵
4. الإرشاد، جلد ۲، صفحه ۳۴
گزارش منتخب
فَخَرَجَ اَلْحُسَيْنُ [عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ] مِنْ تَحْتِ لَيْلَتِهِ هَذِهِ [اَلثَّانِيَةِ] وَ هِيَ لَيْلَةُ اَلْأَحَدِ لِيَوْمَيْنِ بَقِيَا مِنْ رَجَبٍ سَنَةَ سِتِّينَ [مِنَ اَلْهِجْرَةِ] بِبَنِيهِ وَ إِخْوَتِهِ وَ بَنِي أَخِيهِ وَ جُلِّ أَهْلِ بَيْتِهِ، إِلاَّ مُحَمَّدَ بْنَ اَلْحَنَفِيَّةِ 2،
