وفات شریف ابن مبلّغ حسینی

زندگی و جایگاه علمی

شریف ابن مبلّغ مخلص الدین ابو البرکات محمد بن محمد بن محمد بن علی حسینی زیدی دمشقی، از شخصیت‌های برجسته‌ی علمی و حدیثی در قرن هفتم هجری قمری بود. او که به ابن مبلّغ شهرت داشت، از سادات حسینی و از نوادگان امام زین‌العابدین  به شمار می‌رفت. ابن مبلّغ در دمشق زندگی می‌کرد و از مشایخ حدیثی همچون الخشوعی بهره برد. او همچنین از راویان حدیث بود و شاگردانی چون الدمیاطی و ابن الحلوانیه از او روایت کرده‌اند. ابن مبلّغ به عنوان فردی عادل و بزرگ‌منش شناخته می‌شد و در میان اهل علم از احترام ویژه‌ای برخوردار بود.

منبع: تاریخ الإسلام جلد: 48 صفحه: 398

وفات و اختلاف در تاریخ آن

ابن مبلّغ در ربیع‌الاول سال 659 هجری قمری درگذشت. برخی منابع تاریخ وفات او را سال 656 هجری قمری ذکر کرده‌اند، اما این تاریخ به احتمال زیاد ناشی از اشتباه نساخ بوده است. همچنین گزارش دیگری از امام ابوشامه وجود دارد که وفات او را در ربیع‌الاول سال 659 هجری قمری در قیصریه الفرش تأیید می‌کند. این اختلاف در تاریخ وفات، ناشی از تفاوت در نقل‌های تاریخی است، اما بیشتر منابع سال 659 را صحیح‌تر می‌دانند.

منبع: تاریخ الإسلام جلد: 48 صفحه: 398

جایگاه و تأثیر ابن مبلّغ

ابن مبلّغ به عنوان یکی از راویان حدیث و شخصیت‌های علمی زمان خود، نقش مهمی در حفظ و انتقال میراث حدیثی ایفا کرد. او با سلسله‌نسبی که به امام زین‌العابدین  می‌رسید، در میان شیعیان و اهل سنت از احترام ویژه‌ای برخوردار بود. وفات او ضایعه‌ای بزرگ برای جامعه‌ی علمی آن دوران محسوب می‌شد، چرا که او به عنوان فردی عادل و مورد اعتماد، در میان مردم و اهل علم جایگاه والایی داشت.

منبع: تاریخ الإسلام جلد: 48 صفحه: 398