شرفالدین عبدالعزیز بن محمد دمشقی حموی، شاعر، محدث و فقیه برجسته، در روز چهارشنبه ۲۲ جمادیالاول سال ۵۸۶ هجری قمری در دمشق به دنیا آمد. او از خاندان انصاری و از تبار قبیلهی اوس بود و در حماة سکونت داشت. عبدالعزیز از همان دوران جوانی به تحصیل علوم دینی روی آورد و در زمینههای فقه، حدیث و ادبیات به مهارتهای چشمگیری دست یافت. او بهعنوان یک عالم دینی، به تدریس و افتاء مشغول شد و در میان پادشاهان زمان خود از جایگاه ویژهای برخوردار بود. عبدالعزیز همچنین بهعنوان سفیر در چندین مأموریت دیپلماتیک شرکت کرد و به دلیل مهارتهای ادبی و شعریاش، شهرت فراوانی کسب کرد.
منبع: النجوم الزاهرة جلد: ۷ صفحه: ۲۱۴
شعر و ادبیات
شرفالدین عبدالعزیز بهعنوان شاعری توانا شناخته میشد و اشعار او از زیبایی و ظرافت خاصی برخوردار بود. برخی از اشعار او که در منابع تاریخی ثبت شدهاند، نشاندهندهی تسلط او بر فنون شعری و تواناییاش در بیان مفاهیم عمیق هستند. از جمله اشعار معروف او میتوان به این بیت اشاره کرد: «إنّ قوماً یلحون فی حبّ سعدی لا یکادون یفقهون حدیثاً». این اشعار نهتنها بیانگر مهارت ادبی او، بلکه نشاندهندهی نگاه عمیق او به مسائل اجتماعی و اخلاقی است.
منبع: النجوم الزاهرة جلد: ۷ صفحه: ۲۱۴
وفات و میراث
شرفالدین عبدالعزیز در شب جمعه ۸ رمضان در حماة درگذشت. او در طول عمر خود خدمات ارزشمندی به حوزههای فقه، حدیث و ادبیات ارائه کرد و بهعنوان یکی از شخصیتهای برجستهی زمان خود شناخته میشد. میراث او شامل آثار علمی و ادبی متعددی است که تا به امروز مورد توجه محققان و علاقهمندان به تاریخ اسلام قرار گرفتهاست. زندگی و فعالیتهای او در کتابهایی مانند «المنهل الصافی» به تفصیل شرح داده شدهاست.
منبع: النجوم الزاهرة جلد: ۷ صفحه: ۲۱۴