زندگی و فعالیتهای علمی
شهابالدین احمد بن محمد انصاری دمشقی، از علمای برجستهی قرن هفتم هجری قمری، در شهر دمشق میزیست. او از خاندانی علمی برخاسته بود و برادرش، شمسالدین، از حافظان حدیث به شمار میرفت. احمد بن محمد در علوم فقه و حدیث تبحر داشت و از جمله شاگردان برجستهی امام نووی، فقیه مشهور شافعی، بود. او در فقه شافعی به درجهی اجتهاد رسید و به عنوان یک عالم زاهد و متقی شناخته میشد. احمد بن محمد همچنین به تدریس و افتاء اشتغال داشت و به دلیل تقوا و انزوا از مردم، مورد احترام خاص بود. او در نقل حدیث نیز فعال بود و از جمله، «جزء ابن عرفه» را از ابن عبدالدائم روایت کرد.
منبع: تاریخ الإسلام، جلد 52، صفحه 385
وفات و میراث علمی
شهابالدین احمد بن محمد انصاری دمشقی در ۲۲ شعبان سال ۶۹۹ هجری قمری در خانهی خود در محلهی ناصریه دمشق درگذشت. او در زمان وفات در سن میانسالی بود و مرگش ضایعهای بزرگ برای جامعهی علمی آن زمان محسوب میشد. احمد بن محمد به دلیل تقوا، زهد و مهارتهای علمیاش، الگویی برای طلاب و علمای پس از خود بود. میراث او شامل آثار فقهی و حدیثی است که به عنوان منابعی ارزشمند در میان علمای شافعی مورد استفاده قرار گرفتهاند. وفات او پایان زندگی عالمی بود که عمر خود را در راه کسب علم و نشر معارف اسلامی صرف کرد.
منبع: تاریخ الإسلام، جلد 52، صفحه 385
منابع
582 – أحمد بن محمد بن عباس بن جعوان 2. الإمام، المحقق الزاهد، شهاب الدين الأنصاريّ، الدمشقيّ، الشافعيّ. أخو الحافظ شمس الدين. روى «جزء ابن عرفة»، عن ابن عبد الدائم. و سمع مع أخيه كثيرا، و أقبل على الفقه فبرع فيه و أفتى، و انقطع و انقبض عن الناس. رأيته رجلا أسمر، تامّ الشكل، مهيبا، متنسّكا، متقشفا. توفى ببيته في الناصرية بدمشق في الثاني و العشرين من شعبان. و كان من تلامذة النّواويّ رحمهما اللّٰه. مات في الكهولة.
