لَنْ یَجْعَلَ اللّهُ لِلْکافِرینَ عَلَی الْمُومِنینَ سَبیلا نساء/۱۴۱. اگر واقعا ما مؤمن باشیم، هرگز کافران راه نفوذ بر ما ندارند. این از یک سو، و اگر واقعا ما متّحد باشیم، هرگز کافران راه نفوذ بر ما ندارند، پس عدم اتّحاد مساوی است با عدم ایمان.
أَطیعُوا اللّهَ (مکتب) وَ رَسُولَهُ (رهبر) وَ لا تَنازَعُوا (وحدت انفال/۴۶. , إِنِّی خَشیتُ أَنْ تَقُولَ فَرَّقْتَ بَیْنَ بَنی إِسْرائیل طه/۹۴. , إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساکینِ وَ الْعامِلین لَنْ یَجْعَلَ اللّهُ لِلْکافِرینَ عَلَی الْمُومِنینَ سَبیلا نساء/۱۴۱.
اگر واقعا ما مؤمن باشیم، هرگز کافران راه نفوذ بر ما ندارند. این از یک سو، و اگر واقعا ما متّحد باشیم، هرگز کافران راه نفوذ بر ما ندارند، پس عدم اتّحاد مساوی است با عدم ایمان.
أَطیعُوا اللّهَ (مکتب) وَ رَسُولَهُ (رهبر) وَ لا تَنازَعُوا (وحدت انفال/۴۶.
إِنِّی خَشیتُ أَنْ تَقُولَ فَرَّقْتَ بَیْنَ بَنی إِسْرائیل طه/۹۴. إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساکینِ وَ الْعامِلینَ عَلَیْها وَ الْمُولَّفَةِ قُلُوبُهُم توبه/۶۰.
لا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکینَ مِنَ الَّذینَ فَرَّقُوا دینَهُمْ روم/۳۲- ۳۱.
شَرَعَ لَکُمْ مِنَ الدِّینِ ما وَصّی بِهِ نُوحاً وَ الَّذی أَوْحَیْنا إِلَیْکَ وَ ما وَصَّیْنا بِهِ إِبْراهیمَ وَ مُوسی وَ عیسی أَنْ أَقیمُوا الدِّینَ وَ لا تَتَفَرَّقُوا فیهِ شوری/۱۳.
مَنْ یَشْفَعْ شَفاعَةً حَسَنَةً وَ الصُّلْحُ خَیْرٌ وَ لا تَهِنُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَنْتُمُ الاعْلَوْن فَأَصْلِحُوا بَیْنَهُما بِالْعَدْلِ فَقاتِلُوا الَّتی تَبْغی
اگر کسی مردم را به تفرقه دعوت کرد، او را بکشید؛ گرچه زیر عمّامه من باشد: قَالَ أَمِیرُ الْمُومِنِینَ (علیه السلام) : وَ إِیَّاکُمْ وَ الْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّاذَّ مِنَ النَّاسِ لِلشَّیْطَانِ کَمَا أَنَّ الشَّاذَّ مِنَ الْغَنَمِ لِلذِّئْبِ أَلا مَنْ دَعَا إِلَی هَذَا الشِّعَارِ فَاقْتُلُوهُ وَ لَوْ کَانَ تَحْتَ عِمَامَتِی هَذِهِ نهج البلاغه، خطبه ۱۲۷. (شرح مرحوم خویی (ره)
می گوید مراد از شعار دعوت به تفرقه و استبداد رأی است و ابن ابی الحدید می گوید مراد خوارج است. ) وحدت گاهی بر اساس مصالح سیاسی، تعصّب قبیله ای و نژادی، عامل جغرافیایی، تاریخ مشترک، مصالح طبقاتی، تمدّن ها و منافع مادّی است؛
أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَیْرٌ أَمِ اللّهُ الْواحِدُ الْقَهّارُ یوسف/۳۹. لایزالُ هذا الامر فی بنی أمیّة ما لم تختلفوا بینهم میزان الحکمة، ج ۳، ص ۷۵.
إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الَّذینَ یُقاتِلُونَ فی سَبیلِهِ صَفًّا کَأَنَّهُمْ بُنْیانٌ مَرْصُوصٌ صف/۴. وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ ریحُکُم انفال/۴۶.
بادی که به پرچم شما می خورد، بادی که کشتی شما را حرکت می دهد، نسیمی که روح تازه به دیگران می دهد، همه در اثر تفرقه از کار می افتد.
فَإِنْ بَغَتْ إِحْداهُما عَلَی الاخْری فَقاتِلُوا الَّتی تَبْغی حَتّی تَفی ءَ إِلی أَمْرِ اللّهِ حجرات/۹.
قَالَ أَمِیرُ الْمُومِنِینَ (علیه السلام) : إِنَّ یَدَ اللَّهِ مَعَ الْجَمَاعَةِ نهج البلاغه، خطبه ۱۲۷.
عَذاباً مِنْ فَوْقِکُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً انعام/۶۵.
إِنَّمَا الْمُومِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَیْنَ أَخَوَیْکُمْ وَ اتَّقُوا اللّهَ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ حجرات/۱۰.
مکتب و طرح آن: تَعالَوْا إِلی کَلِمَةٍ سَواءٍ بَیْنَنا وَ بَیْنَکُمْ آل عمران/۶۴. لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِی الارْضِ جَمیعاً ما أَلَّفْتَ بَیْنَ قُلُوبِهِم انفال/۶۳.
سیره رسول خدا (ص) در تشکیل حکومتی از سیاه، سفید، عرب، عجم و. . . پیامبر (ص) دوشنبه وارد مدینه شدند و در اولین جمعه نماز جمعه خواندند. شعائر و شرکت در مراسم حج، عزاداری امام حسین (علیه السلام) ، جمعه و. . . ملاقات ها اعم از عیادت، زیارت، تفقّد انفاق ها اعمّ از واجبات، مستحبّات، هدایا، ایثارها. انفاق ها اعمّ از واجبات، مستحبّات، هدایا، ایثارها. ایثارها: وَ یُوثِرُونَ عَلی أَنْفُسِهِمْ حشر/۹.
کُنْتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ آل عمران/۱۱۰.
جَعَلْناکُمْ أُمَّةً وَسَطاً بقره/۱۴۳. که با تفرقه میسور نیست. حذف امتیازات پوشالی و تکیه بر امتیازات علم و تقوا و جهاد
تَعالَوْا إِلی کَلِمَةٍ سَواءٍ آل عمران/۶۴. با جماعت و جمعه خوانده شود. تا درد دیگران را لمس کند.
عامل دیگر، با یک لباس و یک شعار و یک محور و یک حرکت و یک زمان و یک مکان و یک هیأت. برای کمک رسانی، که عامل وحدت میان طبقات مردم است: وَ الْمُولَّفَةِ قُلُوبُهُمْ توبه/۶۰.
برای نجات مستضعفان بوده و عامل دیگر وحدت است. نشانه دلسوزی برای رخنه نکردن فساد در انسان و تمایل به نشر خوبی هادر جامعه است. توحید در معبود، نژاد، زبان، رهبری، قانون ازدواج، صله رحم، سلام، عیادت، زیارت، هدیه، تفقّد، اطعام، قرض الحسنه، ادخال السّرور، تشییع جنازه و همسایه داری در سایه وحدت است. آنچه سبب تفرقه می شود در اسلام ممنوع است؛ از قبیل: سوء ظنّ، تجسّس، غیبت، ناسزا، بد صدا زدن، سخن چینی، حیله و غش، قطع رحم، حسد، قمار، تکبّر و . . . . إِنّا أَوْ إِیّاکُمْ لَعَلی هُدی أَوْ فی ضَلالٍ مُبینٍ سبأ/۲۴.
در فضای اخلاص. . . لا نُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ بقره/۲۸۵.
قَالَ أَمِیرُ الْمُومِنِینَ (علیه السلام) : إِنَّمَا أَنْتُمْ إِخْوَانٌ عَلَی دِینِ اللَّهِ مَا فَرَّقَ بَیْنَکُمْ إِلا خُبْثُ السَّرَائِرِ وَ سُوءُ الضَّمَائِرِ نهج البلاغه، خطبه ۱۱۳.
نَحْنُ أَبْناءُ اللّهِ مائده/۱۸.
إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ حجرات/۱۲.
وَ قالَتِ الْیَهُودُ لَیْسَتِ النَّصاری عَلی شَیْ ء بقره/۱۱۳.
دوستان ناآگاه و پذیرفتن هر سخن از آنان و تجلیل های بی مورد از افراد و حسّاس کردن دیگران. ماجرای روضه حضرت فاطمه زهرا (س) در حرم امام کاظم (علیه السلام) هر روز صبح بی خبری از نقشه ها و دوری از واقعیات و افراد و مسائل و قضاوت های غائبان
وَ ما تَفَرَّقُوا إِلا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْیاً بَیْنَهُمْ شوری/۱۴.
حسد: وَ مَا اخْتَلَفَ فیهِ إِلا الَّذینَ أُوتُوهُ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَیِّناتُ بَغْیاً بَیْنَهُمْ بقره/۲۱۳.
وَ جَعَلَ أَهْلَها شِیَعاً قصص/۴.
إِنْ جاءَکُمْ فاسِقٌ حجرات/۶. وَ لا تَسُبُّوا الَّذینَ یَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ فَیَسُبُّوا اللّهَ عَدْواً بِغَیْرِ عِلْمٍ انعام/۱۰۸.
وَ إِذا جاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الامْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذاعُوا بِهِ وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَی الرَّسُولِ وَ إِلی أُولِی الامْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذینَ یَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُم نساء/۸۳.
لَوْ شاءَ اللّهُ لَجَعَلَهُمْ أُمَّةً واحِدَةً وَ لکِنْ یُدْخِلُ مَنْ یَشاءُ فی رَحْمَتِهِ وَ الظّالِمُونَ ما لَهُمْ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصیرٍ شوری/۸.
وَ لا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکینَ مِنَ الَّذینَ فَرَّقُوا دینَهُم روم/۳۲- ۳۱. لا تَتَّخِذُوا بِطانَةً مِنْ دُونِکُم آل عمران/۱۱۸.
إِنَّ الشَّیْطانَ یَنْزَغُ بَیْنَهُمْ اسراء/۵۳.
لا یَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ حجرات/۱۱.
وَ لا تَنابَزُوا بِالالْقابِ حجرات/۱۱.
لا یَغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضاً حجرات/۱۲.
نَحْنُ أَکْثَرُ أَمْوالا وَ أَوْلاداً سبأ/۳۵.
قالَ مُتْرَفُوها إِنّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ کافِرُونَ سبأ/۳۴.
ما نَراکَ إِلا بَشَراً مِثْلَنا هود/۲۷.
یُریدُ أَنْ یُخْرِجَکُمْ مِنْ أَرْضِکُم شعراء/۳۵
