سابقه و اهداف: دین و مذهب از رکنهای اصلی فرهنگ هر ملتی است و جامعه را هویت و انسجام میبخشد و در افراد جامعه حس همبستگی به وجود میآورد. دستورهای دینی، مراسمها و آیینهای دینی، همگی عاملهایی است که میتواند در درمان و پیشگیری اختلالات روانی و همچنین برای ارتقای بهداشت روان، به نحو مؤثری به کار گرفته شود. اما یکی از مناسک دینی مؤثر در درمان اختلالات روانی، زیارت است که میتواند نقشی مهم در سلامت روان افراد داشته باشد. هدف پژوهش حاضر نیز تعيين رابطهی بین زیارت امام رضا(ع) با احساس شادکامی و رضايت از زندگي، از يك سو؛ و نقش زيارت در پيشبيني آنها، از سوي ديگر است.
مواد و روشها: این پژوهش از نوع توصيفي- همبستگی است و جامعهی آماری نمونه، زائران و مجاوران حرم امام رضا(ع) است؛ که 382 نفر از افراد در این پژوهش به شیوهی انتخاب در دسترس شرکت کردند. در این تحقیق براي سنجش نمرهی زيارت افراد، از پرسشنامهی محققساختهی زیات امام رضا(ع) استفاده شد، كه دارای20 پرسش مربوط به نگرش به زيارت و عمل به زيارت بوده است. اين پرسشنامه به صورت مقياس ليكرت چهار درجهیي 1 تا(از كاملاً مخالفم تا كاملاً موافقم) تقسيم بندي شده است. دامنهی نمرههای کلی این پرسشنامه از 20- 80 است. افزون بر این، مقیاس احساس شادکامی آکسفورد و مقياس رضايت از زندگي دينر، براي دو متغير احساس شادكامي و رضايت از زندگي استفاده شد. تجزیه و تحلیل دادهها نیز با استفاده از نرم افزار spss(نسخهی 20) و روشهاي آماري ضريب همبستگی پیرسون و تحليل رگرسیون دو متغيره انجام گرفت.
یافتهها: يافتهها نشان داد که بین ميزان نگرش و ميزان عمل به زيارت امام رضا(ع) با احساس شادكامي و رضايت از زندگي، در سطح(001/0 p<)، همبستگي مثبت و معناداري وجود دارد. همچنين زیارت، پیشبینیکنندهی معنیداری در سطح(001/0 p<) برای احساس شادکامی و رضايت از زندگي بوده و ميزان اين تأثير براي احساس شادكامي، 66/0Beta=؛ و براي رضايت از زندگي، 49/0Beta= بوده است.
نتیجهگیری: در نتيجه ميتوان گفت كه زیارت امام رضا(ع) که آیینی مذهبی در جامعهی شیعی است، میتواند احساسات روانشناختی افراد را تحت تأثیر قرار دهد و زمینهی شادکامی و رضايت از زندگي آنها را فراهم نماید.
