تشیع از بدو خلافت عباسیان با چالش های فکری گوناگونی از سوی حکومت و برخی جریان های فکری مواجه بوده است. پژوهش حاضر با بهره گیری از منابع کتابخانه ای, گزارش و شواهد تاریخی, در پی یافتن پاسخ به این پرسش است که موضع شیعه امامیه در مقابل صف آرایی هایی که از سوی جریان ها صورت می گرفت چه بود و اساسا چگونه توانست هویت خود را در مقابل آنان حفظ نماید؟ با تسلط ترکان بر خلافت اسلامی و سلطه عقیدتی سلفیه, شیعیان در تنگناهای سیاسی, اجتماعی بیشتری قرار گرفتند. در این دوره, امامان(ع) توانستند متناسب با مقتضیات زمان و مکان, راهکارهای ویژه ای چون مناظره, طرد, تکفیر, مکاتبه و. . . استراتژی حفاظت از جریان فکری شیعه و رشد تمدنی امامیه را دنبال نمایند. بر اساس یافته های این تحقیق که به روش توصیفی-تحلیلی صورت گرفته؛ ابناءالرضا(ع) با معرفی معارف توحیدی و آموزه های مکتب تشیع؛ همواره در مبارزات, مکاتبات و مناطرات خود, تنها راه حل ریشه ای برای نجات جامعه و هدایت جریان های فکری را توجه و تمسک به ثقلین مطرح می کنند و سایر جریان های فکری را عاری از انحراف ندانسته اند.
