حضور مترجم در رسیدگیهای قضایی هنگام نیاز طرفهای دعوا امری بایسته است. به این مهم در قالب حق برخورداری از مترجم در اسناد بینالمللی و قوانین داخلی و فقه امامیه توجه شده است. اما صرف توجه به این حق بدون در نظر گرفتن تضمینات آن، از جمله ضمان کیفری مستقل برای مترجم، حقوق طرفین دعوا و هدف حکمرانی قضایی شایسته را تأمین نمیکند. بر اساس فرضیة این نوشتار، به نظر میرسد فقه امامیه مجموع ابعاد فوق (اعم از شناسایی حق بر داشتن مترجم و ضمان مدنی و کیفری ناشی از ترجمة نادرست به منظور حمایت از حق اصحاب دعوای دارای معلولیت یا دارای زبان بیگانه) را مد نظر قرار داده است. این جُستار به روش توصیفیـ تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانهای نگاشته شده و به واکاوی حق داشتن مترجم و تضمین آن از رهگذر بررسی ادلة مسئولیت مترجم و در نظر داشتن مسئولیت مطلوب کیفری در فقه امامیه پرداخته است. با توجه به سکوت قوانین کیفری ایران، این نوشته، ضمن تحلیل فقهی ترجمه و بیان شقوق مسئولیت کیفری در فقه امامیه، لزوم پیشبینی آن در حقوق داخلی را پیشنهاد داده است.
کلیدواژهها
ترجمه، حق بر داشتن مترجم، حقوق دادرسی، دادرسی عادلانه
