نفقه در لغت به معناي خروج و مستهلك شدن مي باشد و در اصطلاح، به تمام نيازمنديهاي متعارف زن كه با وضعيت او متناسب باشد، گفته مي شود. اين كلمه و مشتقات آن، بيش از 75 بار در قرآن كريم به كار رفته است. نفقه زوجه نسبت به ديگر نفقات از ويژگي هاي خاصي برخوردار است؛ از جمله: مقدم بودن بر ديگر نفقات و ديون مرد، تبديل شدن به دين، مشروط نبودن به فقر زوجه و يك طرفه بودن آن. هنگامي زن مي تواند از نفقه برخوردار شود كه در عقد دائم و يا موقتياي كه نفقه در آن شرط شده، قرار گيرد و از شوهر خود تمكين نمايد. اين زن اگر در حال شيردهي و يا عده طلاق رجعي باشد، و يا اگر صاحب حمل بوده و در عده طلاق بائن و فسخ نكاح به سر برد، باز هم مستحق دريافت نفقه است. وضعيت نفقه زوجه پس از انحلال نكاح، مسئله اي است كه امروزه مورد توجه حقوقدانان واقع شده است.
