فقیهان امامیه برای صحّت معاملات لازم شرایطی را لازم دانستهاند که از جملۀ آنها انشای صیغه ایجاب و قبول به زمان ماضی است. در این میان، دیدگاههای متفاوتی مطرح است؛ بهطوریکه مشهور فقها ماضویّت در صیغه را شرط صحت و وقوع معامله دانسته و معتقدند که انشای ایجاب و قبول به غیر صیغۀ ماضی صحیح نیست. برخی دیگر از فقها نیز ماهیّت اعتباری پدیدآمدۀ ناشی از ایجاب و قبول به غیر صیغۀ ماضی را از اساسِ قرارداد نمیدانند. در این پژوهش که به روش توصیفی – تحلیلی صورت گرفته است اقوال و ادلۀ مسئله (مانند آیات و روایات و اصول) بررسی، نقد و اثبات شده است که شرط ماضویّت در انشای معامله معتبر نیست و دلایل آن دسته از فقهایی که این شرط را معتبر نمیدانند، مستدلّ و محکم است.
کلیدواژهها
ایجاب، صیغۀ معاملات، قبول، ماضویّت
