پرسش:
آیا غیر از معصومین علیهم السلام، دیگر اولیای خداوند مانند پیامبران قبلی یا اموات عادی را هم اگر صدا بزنیم و توجه کنیم یا بهشون فکر کنیم، متوجه میشوند؟ راستش من خیلی وقتها میترسم روح اموات فامیل یا غیره بیان سراغم.
پاسخ:
متأسفانه به خاطر عدم برخورداری از معلومات کافی و نیز غلبۀ خرافهها، مردمان بسیاری از “مُرده” میترسند! در حالی که از جسد مُرده، هیچ کاری برنمی آید و آسیبها از جانب زندهها میرسد!
همچنین، بسیاری از “روح” میترسند؛ و دقت ندارند که حقیقت وجود خودشان، روحشان میباشد و بدن فقط ابزار زندگی و کار “روح” در این دنیا و عوالم دیگر میباشد.
آنگاه که شما سخنی میگویید، این روح شماست که مطلب خود را بیان میدارد، منتهی به وسیلۀ زبان و کلام – آنگاه که میشنوید، این روح شماست که میشنود، منتهی به وسیله گوش و دستگاه شنوایی – آنگاه که قصد میکنید به جایی بروید، این روح شماست که قصد کرده و حرکت میکند، منتهی به وسیله پاها – وقتی کسی را دوست دارید یا از کسی تنفر دارید، این روح شماست که محبّت یا تنفر دارد، و این محبّت یا بغض خود را به وسیله زبان یا انجام کار با بدن، بروز میدهد.
بدن آدمی، حرفی برای گفتن یا شنیدن ندارد – مقصدی برای رفتن ندارد – کسی را دوست ندارد و از کسی بدش نمیآید – بدن، برای کسی دلتنگی ندارد و هنگام دیدار او شادمان نمیگردد – بدن به تنهایی، میلی برای کسب علم و دانستن ندارد و از ندانستن نیز رنجی نمیبرد؛ چنان که جسد مُرده، هیچ یک از این حالات را ندارد.
ارواح مُردگان
این که وقتی کسی میمیرد، میگویند: «روحش از بدنش خارج شد»، نادرست است، چرا که روح جسم نیست و داخل بدن قرار نگرفته که از آن خارج شود؛ بلکه بر بدن احاطۀ کامل و تعلق شدید دارد، چرا که ابزار زندگی و کار اوست؛ لذا هنگام مرگ، این احاطه، تعلق و سلطه بر بدن از او گرفته میشود؛ چنان که میدانیم روح هرگز نمیمیرد، بلکه این بدن است که به خاطر مفارقت روح، میمیرد.
توجه ارواح مُردگان به دنیا
هنگام مرگ، هرگونه اختیاری از انسان گرفته میشود؛ دیگر نمیتواند به اختیار خود بیاید، برود، کار خوب یا کار بدی انجام دهد؛ مگر اهل عصمت علیهم السلام، یا برخی از اولیای الهی مانند شهداء، یا هر کسی که خداوند متعال به او اذنی دهد.
اجازههایی عمومیت دارد، مانند آن که اجازه داده شده تا شب جمعه نزد خانواده بیایند و از آنان طلب دعا، استغفار یا خیرات نمایند؛ اما اجازههای خاص برای ارتباط با این دنیا و انجام برخی از کارها، مخصوص یک عدۀ خاص میباشد؛ مانند اهل بیت علیهم السلام، اولیای الهی، صدیقین، شهدا و برخی از صالحان و مؤمنان.
به امر “خیرات” دقت کنید؛ بیتردید، جسد پوسیدۀ مُرده در خاک، یا روحش در عالم برزخ، حلوا یا خورشت قیمه نمیخورد، شربت یا چای نمیآشامد و لباس دنیایی نمیپوشد و به مدرسه یا بیمارستانی که به قصد خیرات اموات تأسیس شده نمیرود – هیچ روحی، یتیم نیست که از یتیمنوازی زندگان بهره ببرد؛ اما، در عین حال متوجه این خیرات میشود، آن هم نه به اختیار خود؛ بلکه خیرات شما به شکل هدیهای ارزنده به او داده میشود و به او میگویند: «این را فلانی از دنیا برایت فرستاده است»؛ این روح مسرور میگردد و برای خیرات کنندهاش دعا میکند.
اگر گذشتگان را صدا بزنید، آنها به اذن حق تعالی میشنوند، چنان که فرمودهاند: برای حاجات خود، نزد قبر پدر و مادر دعا کنید؛ چرا که آنان میشنوند و برای شما دعا میکنند.
پیامبر اکرم و اهل بیت علیهم السلام، نزد قبر کفار نیز حاضر میشدند و با آنها سخن میگفتند؛ و آنها باذن الله میشنیدند.
شما نیز اگر روح اموات را صدا بزنید، برای آنان به یک صلوات یا فاتحه، خیراتی داشته باشید، آنها باذن الله میبینند و میشنوند و برای شما دعا میکنند.
ترس از ارواح مُردگان
آسیب و ضرر، از ناحیۀ زندهها میرسد، لذا باید از روح پلید، ظالم و فاسد انسانهای زنده ترسید. جنگها و جنایات جنگی، تحریمها، ترورها، ظلمها و فسادها را انساننماهای زنده بر سایر انسانهای زنده تحمیل میکنند، نه مُردگان یا ارواح آنان!
آیا امروزه علیه زندهها، از معاویه، یزید، شمر، خولی، عمر سعد، چنگیز، هیتلر، کِنِدیها، رضا و محمدرضا پهلوی، و سایر ظالمان، جنایتکاران، فاسقان و فاسدان مُرده، کاری برمی آید؟! خیر، بلکه زندهها نقشه میکشند، ظلم و جنایت میکنند، فتنه به راه میاندازن، کلاهبرداری و خیانت میکنند و به خود و دیگران آسیب میرسانند!
فیلمها و سریالها
در متن پرسش، بیان شده که «ای کاش، برخی از این فیلمها و سریالها یا برنامههای مرتبط با ارواح پخش نمیشد!»، بله؛ ای کاش هیچ ضدتبلیغی فرافکنی نشود و هیچ خرافهای اشاعه نیابد؛ اما نباید منبع شناخت، علم و آگاهی ما، فیلم و سریال، یا برنامهای چون «زندگی پس از زندگی»، یا سایر خرافاتی که در فضای مجازی منتشر میشود باشد! علوم قرآنی و حدیثی، برای آن است که عقل به نور علم ببیند، بشناسد و بفهمد و اسیر خرافات نگردد.
