پرسش:
اگرکسی در این دنیا سختی بکشد و بعد با خودش به مادرش شکایت کنه که: «ای مادر چرا من را زاییدی و کاش من را نمیزاییدی»، آیا با این حرف دچار گناه شده؟
پاسخ:
اگر فقط با خودش بگوید، عین ناشکری است و اگر به او بگوید، ضمن قدرنشناسی و ناسپاسی، دل شکستن میباشد که تمامی این موارد، از گناهان بزرگ است.
باید به چند نکتۀ بسیار مهم توجه شود:
الف – نه تنها دنیا، بهشت نیست که در آن مشکلی وجود نداشته باشد؛ بلکه زندگی یعنی انسانی که از یک سو ناقص و نیازمند است و از سوی دیگر عاشق کمال میباشد، به صورت مستمر و بیوقفه با کمبودها و مشکلاتی مواجه میشود که باید برای عبور سالم و موفق از آنها و رشد، تفکر و تعقل، تدبیر، تلاش و مجاهدت نماید؛ لذا فرمود:
«لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ – همانا ما انسان را در رنج آفریدیم» (البلد، 4)
ب – پدر و مادر، خالق ما نیستند و ما را به این دنیا نیاوردهاند؛ بلکه انسان، با اراده و مشیّت إلهی خلق میشود و به دنیا میآید؛ اما پدر و مادر، وسیلۀ تحقق این اراده میباشند، چنان که زمین را مکان زندگی قرار داد و خورشید را وسیلۀ روشنانی و حرارت قرار داد و گیاه را از بذر میرویاند و معلم را وسیله تعلیم و پیامبران و امامان علیهم السلام را برای تبیین حقایق، ارائۀ نقش راه إلهی و برای رشد، کمال و هدایت بشر فرستاد.
ج – بنابراین، نارضایتی و اعتراض نسبت به خلقت و تولد، اعتراض به خداوند منّان است که مصداق کامل “ناشکری” و “کفران نعمت” میباشد:
«وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَلَئِنْ كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِي لَشَدِيدٌ» (ابراهیم علیه السلام، 7)
– و [نیز یاد کنید] هنگامی را که پروردگارتان اعلام کرد که اگر سپاس گزاری کنید، قطعاً [نعمتِ] خود را بر شما میافزایم، و اگر ناسپاسی کنید، بی تردید عذابم سخت است.
د – چرا انسان عاقل و مؤمن، با این همه نعماتی که خداوند منّان به او عطا نموده، صرفاً به خاطر مواجهه با برخی از مشکلات زندگی، به جای آن که اولاً قدر خلقت خود و آن هم به عنوان یک انسان را بداند و ثانیاً شاکر نعمات او باشد؛ و ثالثاً از زحمات پدر و مادر، به ویژه مادر که زحمت حمل را متقبل شده، درد زایمان را کشیده، فرزندش را از نوزادی به کودکی رسانده و سپس او را در دامان محبت خود پرورش داده، معترض باشد که چرا مرا به دنیا آوردی؟!
«وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ إِحْسَانًا حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهًا وَوَضَعَتْهُ كُرْهًا وَحَمْلُهُ وَفِصَالُهُ ثَلَاثُونَ شَهْرًا حَتَّى إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَى وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي إِنِّي تُبْتُ إِلَيْكَ وَإِنِّي مِنَ الْمُسْلِمِينَ» (الأحقاف، 15)
– ما به انسان توصيه كرديم كه به پدر و مادرش نيكی كند، مادرش او را با ناراحتی حمل میكند، و با ناراحتی بر زمين میگذارد، و دوران حمل و از شير باز گرفتنش سی ماه است، تا زمانی كه به كمال قدرت و رشد برسد، و به چهل سالگی وارد گردد، میگويد: پروردگارا! مرا توفيق ده تا شكر نعمتی را كه به من و پدر و مادرم دادي بجا آورم، و عمل صالحی انجام دهم كه از آن خشنود باشی، و فرزندان مرا صالح كن، من به سوی تو باز میگردم و توبه میكنم، و من از مسلمينم.
