پرسش:
میگویند: خدا و ایمان، صرفاً برای جلوگیری از خودکشی و … رفع استرس است و میگویند: «تنها ایمان به خدا کافیست، بدون شریعت»!
پاسخ:
آیا از سوی خداوند سبحان، به آنان وحی جدیدی آمده است؟! آیا خدا فرموده: “ایمان بدون شریعت؟!”؛ پس چرا انبیا و رسولانش را برای ابلاغ شریعت الهی فرستاد؟!
آیا آنان که چنین میگویند، دلیل و برهانی نیز اقامه میکنند؟ یا آنها بسیار متکبرانه فقط میگویند، و سپس دیگران باید بسیار منفعلانه، دنبال صحت یا سقم، اثبات یا رد، تأیید و یا تکذیبش بدوند؟!
آیا تمامی انسانهایی که به خدا و معاد ایمان ندارند، در مسیر “خودکُشی” قرار گرفتهاند؟!
آیا تمامی انسانهای بیایمان، دچار “استرس” هستند، یا بسیاری از آنها، به دلیل “غفلت” و بیخردی و نادانی، بدون هیچ استرسی، روزگار میگذرانند و چه بسا از وضعیت خود، بسیار راضی و خشنود هم باشند؟! “مرفهین بیدرد”، یا غیر مرفهین بیخیال، چه استرسی دارند؟!
«اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ وَفَرِحُوا بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتَاعٌ» (الرّعد، 26)
ترجمه: خداست كه روزى (مادى و معنوى) را براى هر كه بخواهد وسعت مىبخشد و يا تنگ مىگرداند، و آنها (كافران) به زندگى دنيا شادند در حالى كه زندگى دنيا در برابر آخرت جز بهرهاى (ناچيز) نيست.
ایمان:
آیا این مدعیانِ گوینده، اصلاً میدانند که “ایمان” یعنی چه و چیست؟!
“ایمان”، یعنی آدمی خودش را در اتصال، اتکال و پوشش کسی یا چیزی، در “امنیت” ببیند؛ حال خواه “مأمنِ” او خدا باشد، یا غیر خدا؛ مانند کسانی که خود را در پوشش علم، صنعت، قدرت، ثروت، شهرت، طاغوت بزرگ زمان (مثل امریکا)، یا طاغوتهای کوچکتر و …، در “امان” میبینند و میگویند: «امنیت، رفاه، رشد و سعادت ما، در گرو وابستگی و بندگی آنهاست!»
حال بگویند: «کدام ایمان برای جلوگیری از خودکشی و استرس میباشد؟!»
حرف مُفت:
خداوند متعال که نسبت به احوال بندگانش بصیر و خبیر است میفرماید: «برخی از مردم، فروشنده و خریدار “حرف مُفت = لَهْوَ الْحَدِيثِ” هستند:
«وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَيَتَّخِذَهَا هُزُوًا أُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ» (لقمان، 6)
ترجمه: و بعضى از مردم سخنان بيهوده را مىخرند تا مردم را از روى نادانى، از راه خدا گمراه سازند و آيات الهى را به استهزا گيرند؛ براى آنان عذابى خواركننده است!
و “ایمان بدون عمل یا شریعت”، از مصادیق بارز “حرف مُفت” میباشد.
ایمانِ بدون شریعت:
بله، در هر برههای در فضای مجازی، جریانی برای به انحراف کشاندن مردم به راه میافتد! یک دوره ذکرهای مندرآوردی میدهند – یک دوره به بهانۀ طبّ اسلامی و طبّ سنّتی، همه پزشک میشوند و برای یک دیگر نسخه میدهند …، و اکنون نوبت به ترویج و القای “ایمان بدون شریعت” رسیده است! و اگر دقت شود، روشن است که هدف تمامی این جریانهای انحرافی، فقط افراد مسلمان و معتقد، اما عوامِ بیعلم و بصیرت میباشند.
●- هرگز گمان نکنید که یک عده بیکار، شب میخوابند و صبح که بلند شدند، به ذهنشان خطور میکند که با نشر یک “حرف مفتی”، یک جریان انحرافی راه بیندازند، بلکه همه سازماندهی شده میباشد و به همین دلیل به سرعت فرافکنی میشوند و به یک جریان انحرافی مبدل میگردند!
●- این شیاطین میگویند: «یک عده را بیدین و ایمان میکنیم، اما اینها زیاد نیستند و اکثریت مردم [حتی بسیاری از بیقیدها]، خداباور و معادگرا هستند، و ما نمیتوانیم این باور را از آنها بگیریم! پس باید با همان باوری که دارند منحرفشان نماییم!»
●- از سویی دیگر، میگویند: «این که مردم چه باور و یا ایمانی دارند، برای ما فرقی ندارد و به ما آسیبی نمیرساند»؛ چه آن که میتوان تمامی ملتهای مسلمان و معتقد به توحید و معاد را نیز تحت سلطه قرار داد -چنان که قرنها چنین کردند و اکنون نیز همینطور است-، بلکه آن چه منافع نظام سلطه را به خطر میاندازد و سبب بیداری، خیزش، مقاومت و مقابله مردم با مستکبران و ظالمان و جنایتکاران میشود، همین پایبندی به “شریعت = قوانین – حقوق – بایدها و نبایدها” میباشد؛ پس میگویند: «باید “ایمانِ بدون شریعت” را ترویج نماییم!»
این ترفند، حقه، شیطنت و مکر، جدید نیست؛ چنان که در گذشته نیز میگفتند: «دلت پاک باشد، عمل مهم نیست!»، اما امروزه شیوههای تبلیغ و القا و فرافکنی، متفاوت شده است.
●- ناگهان فضای مجازی پُر میشود از “یاد خدا”! و میگویند: «یک چلۀ شکر بگیریم!» مثلاً: «روز اول شکر کنیم که چشم داریم، روز دوم شکر کنیم که گوش داریم، روز سوم شکر کنیم که فرزند ما از خواب بیدار شد و …!»
خُب، به حسب ظاهر خوب است، چون “شکر” است، اما واقع این است که “شکر”، فقط این نیست که گفته شود: «خدایا متشکرم که به من چشم دادی و …!»
“شکر”، یعنی: اولاً مُنعم (نعمتبخش) را بشناسی، ثانیاً نعمت را بشناسی، ثالثاً از نعمت در راستای هدف عالی که همان بندگی (عبادت) است، درست استفاده کنی و آن را ضایع نکنی، و بدانی که تو مالک نیستی، بلکه همه امانت است، و تو در مقابل این امانات الهی، مسئول هستی، یعنی تکلیف داری و مورد سؤال واقع خواهی شد:
«وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا» (الإسراء، 36)
ترجمه: از آنچه به آن آگاهى ندارى، پيروى مكن (بر آن چه علم نداری، ایستادگی نکن)، چرا كه گوش و چشم و دل، همه مسئولند.
●- بنابراین، رعایت حقوق فردی و اجتماعی، قسط و عدل، شکر، محبت و مودّت … و به طور کلی، بندگی خدایی که مدعی ایمان به او میگردند و نیز تلاش برای سالم رسیدن به مقصد (معاد)، همه مستلزم رعایت “شریعت” در تمامی امور زندگی فردی و اجتماعی میباشد، لذا شعار “ایمانِ بدون شریعت”، دروغی بیمنطق و برای فریب و ایجاد انحراف میباشد.
مقابل خدا، خدایی میکنند!
این خدانشناسان جاهل و متکبر، مقابل خدا، خدایی میکنند! میگویند: «خدا فرموده ایمان و عمل صالح، اما ما میگوییم فقط ایمان، بدون شریعت!» میگویند: «خدایا! اگر خیلی اصرار داری که به وجودت اقرار کنیم و اساساً راهی برای تکذیبش نگذاشتهای، باشه، ما قبول داریم که تو هستی و خالقی؛ اما لطفاً راه نشان نده، دستور العمل صادر منما، ما خودمان تشخیص میدهیم که چه کنیم و چه نکنیم و هر کاری که دلمان خواست میکنیم!»؛ و این اندیشه سابقه در یهود قدیم و صهیونیسم جدید دارد؛ در حالی که او مکرر فرمود: «ایمان و عمل صالح [شریعت]، با هم هستند.»
در واقع این عده، بندگان هوای نفس خود و دیگران میباشند، و دروغ میگویند که ایمان دارند!
«أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَى بَصَرِهِ غِشَاوَةً فَمَنْ يَهْدِيهِ مِنْ بَعْدِ اللَّهِ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ» (الجاثیه، 23)
ترجمه: پس آيا نديدى سرنوشت آن كس را كه خواستهى خويش را خداى خود گرفت و (درنتيجه) خداوند او را به رغم اين كه حقّ را دانسته و شناخته بود گمراه نمود و بر گوش و دلش مهر نهاد و پردهاى برابر چشمش كشيد (كه ديگر حقايق را نمىديد و در نمىيافت ) پس چه كسى بعد از خدا او را هدايت خواهد نمود؟ آيا هوشيار نمىشويد؟!
ایمان و عمل صالح:
«مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ» (النّخل، 97)
ترجمه: هر كس از مرد يا زن، عمل نيك انجام دهد در حالى كه ايمان داشته باشد پس او را بىترديد (در دنيا) به زندگى پاكيزهاى زنده خواهيم داشت و (در آخرت) پاداششان را در برابر عملهاى بسيار خوبشان خواهيم داد.
