پرسش:
بعد از پیامبران و خاتم الانبیا (ص)، امامان هدایت را بر عهده دارند؛ اما نسل حاضر چه گناهی دارند که امام مهدی (ع) در غیبت کبری هستند و هیچ هدایتی از ایشان نمیگیرند!
پاسخ:
گناه مردمانی که از امام زمان علیه السلام بهره نمیبرند، همان ضعف شناخت و ایمان، و عدم توجه و نیز ظاهرنگری میباشد؛ اما شیعیان، در عین حال که امیرالمؤمنین و سایر امامان علیهم السلام را نمیبینند، بر کشتی نجات آنها سوارند و در مسیر هدایت، از نور آنها روشنایی میگیرند.
1- مگر پیامبران و خاتم الانبیاء و امامان علیهم السلام، چگونه مردم را هدایت مینمودند؟! آیا سر خیابان یا جادهای میایستادند و میگفتند: «دنبال من بیایید؟!»
2- مگر تمامی مردمانی که در دوران آنها زندگی میکردند، پیامبر و امامان را میدیدند و آنها را به صورتشان میشناختند و مستقیم سخنشان را میشنیدند یا با آنها گفتگو مینمودند؟!
بسیاری وارد جمعی میشدند و میپرسیدند: «پیامبری که میگویند آمده، کدام یک از شماست؟» – بسیاری از مردم کوفه، در زمان خلافت امیرالمؤمنین علیه السلام که هر روز در مسجد نماز جماعت را اقامه مینمودند نیز ایشان را نمیشناختند – مگر چند نفر امام سجاد، امام باقر یا امام صادق علیهم السلام را دیدهاند – امام موسی بن جعفر علیه السلام که مدتهای طولانی در حبس بودند – امام حسن عسکری علیه السلام که در محاصره امنیتی قرار داشتند و کسی اجازه ملاقات با ایشان را نداشت!
هدایت و غیبت
مسأله این است که اولاً باید معنا، مفهوم و مصادیق “هدایت” را بدانیم، و ثانیاً امر “ولایت و امامت” را بشناسیم، و ثالثاً راجع به موضوع “غیبت” و چگونگی آن و نقش امام در دوران غیبت، آگاهتر شویم.
“هدایت”، فقط و فقط کار خداوند سبحان است؛ نه انبیا و امامان علیهم السلام میتوانند کسی را هدایت کنند، و نه ابلیس و سایر شیاطین جنّ و انس، میتوانند کسی را منحرف سازند؛ بلکه همه دعوت کننده یا وسوسه کننده میباشند و پذیرش بر عهدۀ هر فرد میباشد؛ لذا کسی که بندگی خدا را انتخاب کند، او هدایتش میکند.
به پیامبرش صلوات الله علیه و آله فرمود:
«إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ» (القصص، 56)
– تو نمیتوانی هر كسی را كه دوست داری هدايت كنی، ولی خداوند هر كس را بخواهد هدايت میكند، و او از هدايت يافتگان آگاهتر است.
یعنی اوست که میداند چه کسی هدایت را میخواهد و قابلیت هدایت شدن را در خودش ایجاد میکند و از موانع هدایت، به سلامت عبور مینماید.
●- “ولایت”
“ولایت”، یعنی «سرپرستی و دوستی»؛ خواه ولایت خداوند سبحان باشد، خواه ولایت طواغیت! و انتخاب با هر فردی میباشد؛ برخی ولایت الله جلّ جلاله را برمی گزینند و برخی ولایت طاغوتها و شیاطین جنّ و انس را گردن مینهند:
«اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ» (البقره، 257)
– خداوند، ولی و سرپرست كسانی است كه ايمان آوردهاند، آنها را از ظلمتها، به سوی نور بيرون میبرد. (اما) كسانی كه كافر شدند، اوليای آنها طاغوتها هستند، كه آنها را از نور، به سوی ظلمتها بيرون میبرند، آنها اهل آتشاند و هميشه در آن خواهند ماند.
“ولایت”، جریان دارد؛ ولایت الله جلّ جلاله، در ولایت پیامبر اکرم و اهل بیت علیهم السلام و اولیای او جریان دارد، و ولایت طاغوتها نیز در زیر مجموعه جریان دارد.
●- “امامت”
“امامت”، یعنی «پیشوایی و جلوداری»، خواه امام حق باشد یا امام باطل؛ لذا برخی از امامان برحق پیروی میکنند و برخی دیگر از امامان باطل تبعیت میکنند؛ و هیچ کسی نیست که ولایت و امامتی نداشته باشد؛ لذا فرمود: «در قیامت، همگان را با امامشان فرا میخوانیم»: «يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ – به ياد آوريد روزی را كه هر گروهی را با پيشوايشان میخوانيم» (الإسراء، 71)
خداوند سبحان، برای هدایت بندگانش، پیامبران، اولیاء و امامانی را منصوب نموده است و فرموده: هر کسی خداپرست است و خدا را دوست دارد و امید لقای پروردگار با روسفیدی و رضایت را دارد، از آنان پیروی نماید:
«قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ» (آل عمران، 31)
– بگو: اگر خدا را دوست داريد از من پيروى كنيد تا خدا دوستتان بدارد و گناهان شما را بر شما ببخشايد و خداوند آمرزندۀ رحیم است.
●- “غیبت”
معنای “غیبت”، وجود نداشتن و نبودن نیست که مردمان از هدایت آنان محروم بمانند! بلکه “غیبت” در درجۀ نخست یعنی: «عدم حضور علنی در میان مردم»، چنان که برخی از پیامبران الهی مانند حضرت موسی علیه السلام نیز غیبتهایی داشتهاند – در درجۀ دوم، یعنی: “غیبت از شناسایی”، یعنی او را میبینید، اما نمیشناسید و این برای حفظ امنیت میباشد – و در درجۀ سوم یعنی: «غیبت از حکومت» که تمامی امامان علیهم السلام، چنین غیبتی داشتهاند.
بنابراین، هیچ یک از این غیبتها، امام را از انجام رسالت و تکالیفش باز نمیدارد و مردمان را از بهرهمندی محروم نمیسازد.
هنگامی که امیرالمؤمنین علیه السلام، در مدینه بودند، برای مردمان عراق و ایران در غیبت بودند – هنگامی که ایشان در کوفه بودند، برای مردمان مکه و مدینه و سایر کشورها و شهرها در غیبت بودند؛ اما مؤمنان و شیعان، از آنان پیروی نموده و مینمایند.
*- آیا مردمانی که از امامان باطل تبعیت دارند و از فرهنگ، اخلاق و سیاست امامان باطل در نظامات سلطه پیروی میکنند، آنها را میبینند؟! در حالی که سیاستگذاران و قدرتهای اصلی، پشت پرده هستند و شناخته و دیده نمیشوند!
حدیث:
امیرالمؤمنین، امام علی علیه السلام:
«اللّٰهُمَّ بَلیٰ، لاتَخلُو الأَرضُ مِن قائِمٍ لِلّهِ بِحُجَّةٍ؛ إمّا ظاهِراً مَشهوراً أو خائِفاً مَغموراً؛ لِئَلّا تَبطُلَ حُجَجُ اللّهِ و بَیِّناتُهُ» (نهج البلاغة: حکمت ۱۴۷)
– بار خدایا! آری، زمین را از کسی که حجّتهای خدا را بر پا دارد ـ که یا آشکار و سرشناساند و یا بیمناک و گم نام ـ تهی نمیکنی، مبادا که حجّتها و برهانهای الهی از بین بروند.
حضرت امام رضا علیه السلام:
«إِنَّ اَلْإِمَامَةَ زِمَامُ اَلدِّینِ وَ نِظَامُ اَلْمُسْلِمِینَ وَ صَلاَحُ اَلدُّنْیَا وَ عِزُّ اَلْمُؤْمِنِینَ إِنَّ اَلْإِمَامَةَ أُسُ اَلْإِسْلاَمِ اَلنَّامِی وَ فَرْعُهُ اَلسَّامِی بِالْإِمَامِ تَمَامُ اَلصَّلاَةِ وَ اَلزَّکَاةِ وَ اَلصِّیَامِ وَ اَلْحَجِّ وَ اَلْجِهَادِ… »
– به راستى امامت، زمام دین و نظام مسلمین و عزت مؤمنین است؛ امامت بنیاد پاک اسلام و شاخه با برکت آن است. بوسیله امامت نماز و روزه و زکاة و حج و جهاد درست مىشوند… .
حضرت امام مهدی علیه السلام:
1- «أمّا وَجهُ الاِنتفاعِ بِي في غَيبَتي فَكَالاِنتِفاعِ بِالشَّمسِ إذا غَيَّبَها عَنِ الأبصارِ السَّحابُ» (بحار الأنوار ، ج 52 ، ص 92)
– چگونگى بهرهمندى از وجود من در دوران غيبتم، همچون بهرهاى است كه از خورشيد مىبرند، آن گاه كه ابر آن را از ديدگان نهان مىكند.
گاه موانعی سبب میشود که مردم خورشید را نبینند، مانند وجود ابرهای متراکم؛ اما این دلیل نمیشود که خورشید نباشد و آثار خودش را نداشته باشد و مردم از آن بهره نبرند؛ چنان که امروزه صدها میلیون شیعه، فرهنگ، معارف و ترتبیت اسلامی را از امامانی میآموزند و امامانی را پیروی میکنند که هرگز آنها را ندیدهاند.
فرمود: قرآن کریم، هدایت کنندۀ کسانی است که به “غیب” ایمان دارند؛ «الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ»، یعنی کسانی که ظاهر بین و سطحینگر نیستند.
ارسال شبهات و سوالات
تعداد بازدید : 30 28 مرداد 1404 نسخه قابل چاپ اشتراک گذاری
کلمات کلیدی: گوناگون
