پرسش:
برخی میگویند: چرا به جای “سلام”، «درود» نگوییم، در حالی که اولاً ما ایرانی هستیم و ثانیاً سلام یعنی “سر فرود آوردن و تسلیم شدن»؟!
پاسخ:
یک عده، طبق فرهنگ دیرینه، هنگام دیدار با یکدیگر، “سلام” میگویند، و یک عده هم با یک حرص و اصرار خاصی، از واژۀ “سلام” دوری گزیده و «درود» میگویند! البته هیچ اشکالی ندارد، اما پرسش و جای تأمل اینجاست که چه اصراری دارند که دیگران نیز “سلام” گفتن را ترک کنند؟!
دشمنی با واژۀ “سلام”، اختصاصی به یک عده در ایران ندارد که ایرانی بودن را برای توجیه بهانه آورند؛ بلکه هجمۀ گستردهای از سوی فراماسون، کفار و دینستیزان میباشد که سابقه آن در امریکا و اروپا، به بیش از هشتاد سال یا حتی یک قرن میرسد!
در انگلیس، به ویژه پس از ادیسون و ارتباطات تلفنی، واژۀ «Halo» جایگزین شد و به سرعت در آلمان و دانمارک و هلند نیز رواج یافت. اما این واژه نیز به نماد مقدس و الهی بودن مشهور بود.
در آلمان، «Grüß Gott» میگفتند و هنوز هم سالخوردگان و بسیاری از مردم در جنوب آلمان و اتریش، هنگام سلام، «Grüß Gott» میگویند که دعای خیر است و یعنی: «سلام خدا بر تو – خدا به تو سلامتی بدهد».
سپس، به جای این واژگان، «Hi» را جایگزین کردند، که آن نیز دعا برای بلند مرتبگی میباشد و خدا را به یاد میآورد.
آن را نیز کنار گذاشتند و واژگانی چون: «صبح به خیر، روز به خیر و شب بخیر» را جایگزین نمودند و به سرعت در تمام جهان نشر دادند؛ اما “طلب خیر” نیز دعاست و فرهنگ خداپرستی و خیر خواهی را ترویج میکند.
امروزه، تمامی این واژگان را از فرهنگ محاوره و ارتباط خود حذف کردهاند، چرا که با مادهگرایی محض و اخلاق زدایی، منافات دارد! لذا هنگام دیدار، حتی دیدار محبوب پس از سالها دوری، بدون هیچگونه سلامی، شروع به سخن میکنند، مثلاً بیمقدمه میگویند: «اِه، آمدی؟ – فکر نمیکردم بیایی – امروز خیلی گرفتاریم – من مریض بودم و … .»
سلام
“سلام”، نام خداوند متعال است:
«هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِكُ الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَيْمِنُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْمُتَكَبِّرُ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ» (الحشر، 23)
– او الله است كه إلهی (معبودی) جز او نيست، حاكم و مالك اصلی او است، مقدس و سلام (مبرای از هر عیب، نقص و ناپاکی) است، ایمن است (و به مؤمنان امنيت میبخشد)، و نگهبان همه چيز است، او قدرتمندی است شكست ناپذير، جبار است (امرش به جبر حاکم است و جبران کننده نیز میباشد)؛ کبریایی از آن اوست؛ خداوند منزه است از آنچه شريك برای او قرار میدهند.
“سلام”، نام دیگر بهشت خداست، چرا که در آنجا هر چه هست سلامتی است: «وَاللَّهُ يَدْعُو إِلَى دَارِ السَّلَامِ وَيَهْدِي مَنْ يَشَاءُ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ» (یونس علیه السلام، 25)
– و خداوند [شما را] به سراى سلامت فرا مىخواند و هر كه را بخواهد به راه راست هدايت مىكند.
و گفتگوی بهشتیان نیز سراسر سالم میباشد:
«لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا * إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا» (الواقعه، 25 و 26)
– در آنجا نه گفتار بيهودهاى مىشنوند و نه [سخنى] گناه آلود * هر چه میگویند [و میشنوند]، سلام (سلامتی و خیر فزاینده) است.
بنابراین، “سلام”، نام خداوند متعال است و معمولاً نام را مگر در موارد ضروری، ترجمه نمیکنند؛ اگر چه “سلام” معانی متفاوتی همچون “سلامتی” دارد؛ و “اسلام” نیز از همین ریشه میباشد، چرا که تماماً خدایی و سراسر سلامتی میباشد؛ سلامتی در گرو تسلیم امر خداوند متعال شدن میباشد.
درود
“درود” را “سلام” ترجمه کردهاند که بتوانند جایگزین نمایند؛ اما “سلام”، یک کلمه عربی میباشد، پس معنای فارسی “درود” نمیباشد. مگر میشود در معنای یک واژۀ فارسی، یک کلمه عربی را آورد و گفت: «معنایش این است»؟!
“درود”، بیشتر به معنای “آفرین” میباشد که در مقام تحسین و بزرگداشت گفته میشود؛ مثل این که میگویند: «درود [آفرین] بر نیروهای نظامی جمهوری اسلامی ایران، در جنگ هشت ساله و جنگ دوازده روزه» -یا- «درود، [آفرین] بر ورزشکاران و از جمله کُشتیگیران مدال آور ایرانی» -یا- «درود، [آفرین] بر ملّت آگاه، بصیر و مقام ایران.
“درود”، معانی دیگری نیز دارد، مانند: «چوب، تخته و درخت»؛ چنان که چوبتراش (نجار) را در فارسی «درودگر» میگویند. وقتی میگویند: «پدر خاقانی، به نام علی، در شروان، به شغل درودگری اشتغال داشت؛ یعنی چوبتراش و نجار بود» (رجوع شود به فرهنگ دهخدا، معین و …).
●- حال، هر که دوست دارد، هنگام دیدار، “سلام” را که نام خدا و دعا برای سلامتی روحی و جسمی و دنیوی و اخروی میباشد بیان میدارد – هر که دوست دارد، به جای سلام، “درود” میگوید – هر که دوست دارد، صبح بخیر و روز بخیر میگوید که همگی صبغۀ دعا و خیرخواهی دارند؛ و الحمدلله هنوز به آنجا نرسیدیم که مانند غربیها، به وقت سلام یا خداحافظی، هیچ نگوییم!
اما، مهم این است که چرا اصرار دارند در میان ملّت ما نیز “سلام” را حذف کنند؛ آن هم به بهانۀ ایرانی و فارس زبان بودن؟! و حال آن که به ویژه در ارتباطات و اصطلاحات رایج در اینترنت و فضای مجازی، واژگان انگلیسی بسیاری را به کار میبرند و حتی اگر معادل فارسی آنها گفته شود، نمیفهمند معنای کدام واژه است؟!
خداوند سبحان، بر انبیایش درود نفرستاد، بلکه فرمود: «سَلَامٌ عَلَى نُوحٍ فِي الْعَالَمِينَ» – «سَلَامٌ عَلَى إِبْرَاهِيمَ» – «سَلَامٌ عَلَى إِلْ يَاسِينَ» – «سَلَامٌ عَلَى مُوسَى وَهَارُونَ»؛ و فرمود: «فرشتگانم با “سلام” به پیشواز بهشتیان میروند؛ یعنی نام خدا را بر آنان میخوانند:
«وَسِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاءُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهَا خَالِدِينَ» (الزّمر، 73)
– و كسانی كه تقوای الهی پيشه كردند گروه گروه به سوی بهشت برده میشوند، هنگامی كه به آن میرسند، درهای بهشت گشوده میشود، و نگهبانان به آنها میگويند: سلام بر شما! گوارا باد اين نعمتها برايتان! داخل بهشت شويد و جاودانه بمانيد.
*- فرمود: «ابتدای به سلام مستحب است، اما پاسخش واجب است و بهتر است نیکوتر از آن باشد»؛ یعنی وقتی مخاطب نام خدا بر شما خواند و برای شما دعای خیر نمود، شما به نحو نیکوتر پاسخ دهید.
پس، شما نیز اصرار داشته باشید که هنگام دیدار، با “سلام”، نام خدا را بر یکدیگر بخوانید و برای سلامتی طرف مقابل، دعای خیر بنمایید.
