پرسش:
با توجه به نزدیک شدن ایام محرم، سوالی برایم پیش آمده است. یزیدیان زمانه ما چه کسانی هستند؟ چگونه دشمن شناس خوبی باشیم؟ و چگونه با آنها که متاسفانه صنایع نظامی پیشرفتهای در حال حاضر در اختیار دارند مقابله کنیم؟
پاسخ:
تهاجم فقط جنبۀ نظامی ندارد، بنابراین دفاع و مقابله نیز به جنگ نظامی محدود نمیباشد.
“جهاد”، یعنی “تلاش دشمنستیز در راه خدا”، خواه در میادین علمی باشد، یا اقتصادی، یا فرهنگی و اجتماعی و یا جهاد اکبر (خودسازی).
شناخت خداوند سبحان به تنهایی کافی نیست، ابلیس لعین نیز خدا را میشناخت و میشناسد، بلکه باید به او ایمان آورد و اطاعت و بندگی نمود. شناخت دشمن نیز به تنهایی کافی نیست، بلکه باید عزم را بر مخالفت رویارویی و مقابله با دشمن و شیاطین درونی و بیرونی جزم نمود.
همین موضوعیت ایام محرم، نهضت سید الشهداء، ابا عبدالله الحسین علیه السلام که در اصل به خاطر مخالفت با اجبار یزید لعنة الله علیه، برای بیعت و تسلیم بود، و چگونگی مواضع، عملکردها، ایستادگی و مقاومت یاران و …، همه درس و عبرت برای امروز میباشد.
بنابراین، آن چه از زمان اقامت ایشان در مدینه گذشت، سپس حرکت ایشان برای خروج از مدینه، سپس دعوت عراقیها [بزرگان کوفه] و خیانت، سپس محاصره در کربلا و آن فجایع و جنایات، و بالاخره حرکت دادن اسراء به سوی شام و آن چه به واسطۀ خطبههای امام سجاد و حضرت زینب علیهما السلام اتفاق افتاد، نقشهها خنثی شد و بسیاری بیدار شدند و حرکت ادامه یافت تا به امروز و ما برسد را نباید فقط برای برپایی مجالس سوگواری و گریه در مصیبت بیان داشت؛ بلکه باید درس و عبرت گرفت.
●- معاویهها و یزیدهای زمان، همان سران آشکار و پنهان نظام استکباری سلطه میباشند که در رأس به امریکا و انگلیس و فرانسه شناخته میشوند؛ که البته مقصود فقط چهرههای سیاسی و دلقک نیستند، بلکه سران نظام سرمایهداری میباشند.
اما متحدان و ایادی بسیاری دارند، مانند: سران اتحادیه اروپا و نوکرانی چون حکومت عربستان سعودی و … .
البته مشابه عمرو عاص، عمر سعد، شمر، خولی و سایر تروریستها نیز بسیارند؛ و هم چنین نفوذیها از یک سو، و ترسوهای بیشخصیت، طماع، منفعتطلب، زیادهخواه و پُر رو از سویی دیگر.
دشمنشناسی
مسلمانی مبتنی بر دو اصل “تولا و تبرا” میباشد.
“تولا” یعنی ولایتمدار بودن، یعنی شناخت دوست و سرپرست الهی و تبعیت از او؛ و “تبرا” یعنی دشمنشناسی و دور شدن و مقابله با دشمن.
“دشمنشناسی”، مستلزم “دوستشناسی” میباشد. تا کسی خیر را نشناسد، شرّ را نخواهد شناخت؛ و تا کسی فایده را نشناسد، ضرر را نخواهد شناخت، و خلاصه آن که تا کسی حق را نشناسد، باطل را نخواهد شناخت.
بنابراین، باید خداوند سبحان، اسلام عزیز و ولایت الهی و جریان آن در زمان خود را بشناسیم، تا بتوانیم ابلیس لعین و سایر شیاطین جنّ و انس را به عنوان “دشمن” بشناسیم – باید خداوند متعال را اطاعت و عبادت کنیم، تا دچار عبادت و بندگی هوای نفس از درون و طاغوتهای بیرونی نگردیم؛ باید ولایت حق را بپذیریم، تا ولایت (سرپرستی) باطل بر ما تحمیل نگردد و یا با فریب ما را طرفدار یزیدیان زمان نکنند!
تسلیحات نظامی
نه فقط سیاستمداران و فرماندهان نظامی، بلکه همگان میدانند که “تسلیحات نظامی”، بسیار مهم است، ولی فقط یکی از نیازهای جنگ را برآورده میسازد.
صدام، با چراغ سبز امریکا و انگلیس و حمایت 60 کشور و برخوردای از تسلیحاتی چون: میگ روسی، آواکس امریکایی، تانکهای چیفتن انگلیسی، موشکهای کروز فرانسوی، بمبهای شیمایی آلمانی، سلاحهای سبک اسرائیلی، پولهای عربی، رسانههای صهیونیستی و بالاخره حمایت سازمانهای بین المللی و …، به جمهوری اسلامی ایران حمله کرد! آخرش چه شد؟! پس از دویست سال، اولین جنگی بود که ایران در محافظت از خاکش پیروز شد و بخشی از ایران جدا نشد، در حالی که ما هیچ نداشتیم، حتی گلولۀ کافی!
امریکا با آن قدرت نظامی و مشارکت نیروهای نظامی انگلیس، فرانسه، آلمان و سایر متحدان، در افغانستان چه کرد؟! پس از 20 سال اشغال، ظلم، جنایت و چپاول، فرار کرد!
چند سال پیش، امریکا با ناوهایش، مانوری آزمایشی در خلیج فارس برپا کرد تا ببیند آیا میتواند به ایران حمله کند؟! یک ژنرال فرمانده جبهه ایران شد و فقط از قایقهای کوچکی مشابه آن چه ایران دارد استفاده کرد و ناوها را شکست داد. نتیجه گرفتند که حمله به ایران، حاصلی جز شکست، غرق شدن ناوها و بیش از 25 هزار کشته نخواهد داشت! لذا از حمله پشیمان شدند و آن ژنرال نیز مجبور شد از فرماندهی فرضی استعفا دهد.
رژیم اشغالگر اسرائیل، با آن کلاه آهنینش، در برابر مقاومت، حزب الله، جنگهای 33 روزه، 23 روزه و 3 روزه چه کرد؟! سعودی و امارات، با آن همه جنایات، به چه نتیجهای در یمن رسیدند؟!
*- امروز حتی قوای نظامی و تسلیحاتی ایران به درجهای از قدرت و توان رسیده که کسی جرأت حمله نمیکند، لذا ضمن تهدید مستمر به گزینههای روی میز، تنها سلاح جنگی آنها، تحریم، ترور و قطعنامههای فرمایشی برای اعمال فشار بر ایران میباشد، و پس از هر تهدیدی، زود میگویند: «دیپلماسی را ترجیح میدهیم».
*- کافیست، با برخورداری از اطلاعات درست از توان خود، مرعوب جوّسازیها نشدن، نترسیدن، بصیرت داشتن، ولایتمدار بودن و اطمینان به نصرت الهی که هر لحظه شاهد آن هستیم، خود را بشناسیم، قدردان باشیم و هر کجا هستیم، در جهت رشد و کمال خود و جامعه بکوشیم.
