در سال های اخیر به دلائلی چند بحث غلوّ و نسبت آن با تشیع اعتدالی مورد توجه طیف های مختلف اهل قلم در ایران و جهان اسلام و تشیع قرار گرفته است. در میان محققان حوزه تاریخ اندیشه امامیه این اختلاف نظر وجود دارد که آیا تشیع در اصل مذهبی باطنی و تأویل گرا و به تعبیر مخالفان آنان – «غلق» آمیز بوده و بعدا با تأثیرپذیری از جریان های فکری دیگر به مکتبی فقهی/کلامی تبدیل شده و غلو در آن به حاشیه رفته است یا برعکس، بدنه اصلی تشیع گرایشی اعتدالی را نمایندگی می کرده که در آن فقه و گرایش به شریعت جریان اصلی را تشکیل می داده و به تدریج پاره هایی از اندیشه های غالیانه در حاشیه جریان اصلی رشد و نمو مستقل پیدا کرده است.
