اَلْجَزیرَةُ الْخَضْراء، یا جزیره خضراء، جزیرهای است که بر اساس داستانی در برخی منابع ذکر شده، محل زندگی امام دوازدهم شیعیان و فرزندانش در دوران غیبت کبری معرفی شده است. برخی صحت این داستان را مورد تردید قرار داده و در نقد آن آثاری پدید آوردهاند. آقا بزرگ تهرانی، جعفر کاشف الغطاء، سید محمد علی قاضی طباطبایی، محمد تقی تستری، سید محمد صدر و سید جعفر مرتضی عاملی از جمله ناقدان این داستان هستند.
ظاهراً گزارش این جزیره برای نخستین بار در رسالهای تألیف فضل بن یحیی طیبی، از مردم واسط و از شاگردان علی بن عیسی اربلی آمده است. این رساله را آقا بزرگ طهرانی به خط مؤلف آن دیده و از آن نسخهبرداری کرده و مجلسی، بیکموکاست، در بحارالانوار درج کرده است.
پیش از مجلسی، قاضی نورالله شوشتری (درگذشت ۱۰۱۹)، به مناسبت ذکر برخی مکانها، به جزیره خضراء و همین داستان اشاره کرده و اظهار داشته که شهید اول این حکایت را از زینالدین علیبن فاضل مازندرانی روایت کرده و با خط خود نوشته بوده است. قاضی نوراللّه، سپس ذکر کرده که یکی از معاصرانش به نام شمسالدین محمدبن اسداللّه شوشتری به خواسته شاه تهماسب اول، کتابی در بیان حکمت و مصلحت غیبت تألیف کرده، و رساله جزیرة الخضراء را نیز در آن [ به فارسی ] درج نموده است. آقا بزرگ طهرانی احتمال داده است که این ترجمه فارسی همان ترجمهای باشد که به نام محقق کرکی (درگذشت۹۴۰ق) در هند چاپ شده است.
