این اثر که سیزدهمین کتاب از مجموعه آثار «سلسله مباحث امامت و مهدویت» است، باورداشت مهدویت را که باوری صرفا اسلامی است، بر اساس اتفاق نظر مسلمانان و صاحب نظران در احادیث وارده از تفسیر آیات قرآنی به اثبات می رساند.
بدون شک «عقیده به مهدویت» و اعتقاد به ظهور حضرت مهدی(عج) به عنوان منجی عالم بشریت، باوری صرفا اسلامی است که براساس کتاب و سنت پدید آمده و همگی مسلمانان پیشین و پسین، بر آن اتفاق نظر دارند و حتی گروهی از بزرگان و صاحب نظران به متواتر بودن احادیث وارده در این باب حکم کرده اند.
این باورداشت به عنوان اندیشه ای اسلامی بر پایه قوی ترین برهان های نقلی و عقلی استوار است و بررسی تاریخ و شواهد بسیار آن، بهترین تایید بر صحت متانت آن به شمار می رود و هیچ یک از مسلمانان چه از شیعیان و چه از اهل سنت به انکار یا تشکیک در آن نپرداخته اند، مگر برخی از افراد تازه به دوران رسیده که تحت تاثیر تبلیغات غربیان قرار گرفته و در دام های استعمار گرفتار آمده اند و فرهنگ را جز با انکار الهام و روایات قطعیه یا تعریف و تاویل آن در چارچوب مقاصد منکرین دیانت و مادی گرایان تفسیر و تحلیل نمی کنند.
این کژاندیشان بدین وسیله کوشیدند تا دری را بگشایند که اگر خدای نخواسته گشوده شد، دیگر راهی برای اعتماد بر سنت و استناد به آن و اطمینان به ظاهر کتاب و سنت باقی نمی ماند و آیین شریف اسلام و دعوت پیامبر(ص) بر اساس خواسته بدعت گذاران و هواپرستان، دست خوش تغییر و تحریف قرار می گیرد.
به راستی، اگر چنین روایاتی که بزرگان علم حدیث و کارآزمودگان و نام آوران این رشته در گذشته و حال به تواتر و قطعی بودن آنها تصریح کرده اند، بتواند مورد انکار و تردید قرار گیرند، وضع و حال دیگر روایاتی که «خبر واحد» شمرده می شوند، یا دست کم در این درجه از اعتبار نیستند، چه خواهد بود؟
گروهی از اندیشمندان اسلامی نسبت به این گونه منحرفین از کتاب و سنت که با جرات و جسارت نسبت به ساحت قدس خداوند و پیامبر گرامی اش(ص) به ایجاد شک و تردید و تحریف در اصل مسلم مهدویت پرداخته اند، اعلام خطر کرده و کتاب ها و مقالاتی را در رد و ابطال نظریات آنان نگاشته اند.
آنچه مسلم است این که در پس پرده این توطئه، جز دست های پلید کسانی که درصدد سست کردن اعتقادات مسلمانان و خدشه دار کردن متون اسلامی اند، دستی را نمی توان دید. در گذشته همین التزام و اعتقاد و پایبندی مردم به کتاب و سنت پاک پیامبر(ص) بود که دشمنان و استعمارگران را از نفوذ در کشورهای اسلامی بازمی داشت و راه سلطه بر این بلاد را بر روی آنان می بست و اکنون نیز به خوبی پیداست که چیزی جز سست شدن همین مبانی اعتقادی و کم شدن پایبندی ها به قرآن مجید و روایات شریفه نیست که راه نفوذ و سلطه را بر بیگانگان گشوده است.
قابل ذکر این که در تضعیف «باور مهدویت» و احادیث مربوط به آن، اثری از پیشگامان اهل سنت نیست و در بین صحابه قرن اول هجری و تابعین نیز ذکری از آن به میان نیامده است. خنده آور است که این بی خبران و غرب باوران که به شدت از شناخت حقایق اسلامی و فهم مصالح مسلمین دورند گاهی دایه مهربان تر از مادر شده و این عقیده را سبب اختلاف و درگیری بین مسلمانان و قیام علیه حکومت ها و موجب تبلیغات سیاسی دانسته اند و گاهی نیز به برخی اختلافاتی که بین پاره ای از احادیث این باب است، استناد کرده اند. همه این ها، از عجیب و غریب ترین نوع استدلالاتی اند که در رد سنت شریف نبوی (ص) به آنها تمسک شده است.
