تولّد، یکى از بهترین لحظههاى زندگى هر کسى است، چه براى خودش – با آن که هیچکس آن لحظه زیبا را به یاد نخواهد داشت – و چه براى اطرافیان. هر کسى را که بیشتر دوست داریم، تاریخ تولد او را هرگز فراموش نمىکنیم و علاقه خود را به او، با تبریک گفتن به او نشان مىدهیم.
این وظیفه، در برابر حجتهاى الهى، بیشتر بر عهده ما قرار دارد. چرا که در اینجا با کسانى روبرو هستیم که به تعبیر فرزدق – شاعر شیعى بزرگ – « محبّت آنها دین ماست. » کیست که در سالروز تولد محبوب خود، آرام و آسوده بماند؟ و به فکر عرض ارادت و ادب نباشد ؟
یکى از این حجتهاى الهى، جگر گوشه رسول خدا، حضرت حسین بن على (ع) است که مهر او در دل ماست، با شیر اندرون شده، با جان به در رود.
این دفتر، لحظاتى از زندگانى آن حجت معصوم خدا را نشان مىدهد که با زبان کوتاه قلم بیان شده است. و مىدانیم که هرگز نمىتوان در باره چنان بزرگوارى حق سخن را ادا کرد. تنها براى آن مىنویسیم که بگوییم : دوستش داریم، آگاهانه به او ایمان آوردهایم، و مىدانیم که هر که حضرتش را دوست بدارد، خدا نیز او دوست مىدارد.
امید آن مىرود که همه ما، او را به راستى دوست بداریم. از راهى که دوست دارد برویم، به یارى خداى متعال از آن راه خارج نشویم، و این محبت را در وجود خود بپرورانیم، و با یاد و پیروى او، زندگانىاى پربار و پربرکت داشته باشیم.
بدان امید، این برگها را که به یاد حضرتش نورانى شده، به دوستداران آن محبوب خدا و رسول، پیشکش مىکنیم.
