خداوند به دلیل علم و حکمت مطلق خود با تولد نوزاد، غذای وی را نیز تهیه می کند تا مادر آن را در اختیار طفل قرار داده و وی به دور از مشقت و سختی از آن تغذیه کرده و رشد نماید، مسیری که ساده و راحت بوده، همچنین موجبات اطمینان و آرامش روانی مادر و کودک را فراهم می آورد.
اما از آنجا که طبق قاعده احترام، مال و عمل انسان محترم است باید گفت: شیر مادر علاوه بر ارزش معنوی دارای ارزش مادی نیز هست؛ بنابراین می توان بر رضاع طلب اجرت نمود، اما این که مطالبه اجرت رضاع در دین اسلام و قانون جمهوری اسلامی ایران هم مورد اعتنا قرار گرفته یا خیر؟
و اگر مادر می تواند در برابر شیردهی مطالبه اجرت نماید باید اجرت را از چه کسی دریافت نماید و تا چه زمانی حق دریافت آن را دارد؟ آیا حق رضاع و حضانت با هم تلازم دارند که با اسقاط یکی، سقوط دیگری هم لازم آید یا ملازمه ای بین ایشان نیست؟
از طرف دیگر اجاره مرضعه جهت رضاع جایز است و در قبال شیردهی به طفل غیر می توان طلب اجرت کرد یا خیر؟ اجاره مرضعه از قبیل اجاره شخص است یا اجاره عین؟
نظرات اتفاقی و اختلافی فقهای مذاهب خمسه اسلامی دراین باره چیست؟ سوالاتی است که در این نوشته مورد بررسی قرار می گیرد.
هدف از این نوشتار یافتن نظرات فقهاء به جهت تقریب بین مذاهب خمسه اسلامی و نقاط خلاء قانونی است که باید مورد توجه قانونگذار قرار گیرد، نکاتی که می تواند راهگشا بوده و منافع مادر و کودک را تأمین کرده و از ورود ضرر و آسیب به هریک از ایشان، همچنین پدر خانواده جلوگیری نماید.
این اثر به روش کتابخانه ای و با درنظر گرفتن آیات قرآن کریم، آرای فقهای امامیه، حنفی، مالکی، شافعی، حنبلی و مواد قانون مدنی جمهوری اسلامی ایران به نگارش درآمده است.
