انسان موجودی اجتماعی است و برای رفع نیازهای خود محتاج ارتباط با دیگران است ، و نیازبه محیطی سالم،بهداشتی، امن ومناسب دارد که ضامن سلامتی او است بنابر این در جهت حفظ محیطزیست خود بایدتلاش کرده و از هراقدام مثبتی اعم ازداخلی یا بین المللی مضایقه ننماید.
آیات وروایات وقوانین داخلی نیزبر حفظ محیطزیست واستفاده از تمام سرمایه های مادی و معنوی تاکید کرده، تا محیطی سالم و امن برای مردم ایجادشود و از این جهت هیچ منعی در جذب سرمایهگذاری خارجی یا داخلی از طرف شارع مقدس صورت نگرفته بلکه حتی بر حفظ محیطزیست نیز تاکید شده است
البته باید دقت شود که سرمایهگذاری خارجی(FDI)[1] به دلیل تفکر منفعت طلبانه مادی خود به تخریب محیطزیست منجرنشود،اگرسرمایهگذاری خارجی به درستی هدایت گردد علاوه براین که موجبات پیشرفت فناورانه و توسعه اقتصادی کشور ما را فراهم میکند میتواند محیطزیست سالم، امن، پایدارو مناسب ازهر جهتی برایمان تامین نمایداعم ازآب وهوای سالم، خاک مناسب، طبیعتی زیباو سرسبز وخرم.
در فقه اسلامی هیچ مانعی درجذب سرمایه برای رسیدن به این هدف مقدس وجود نداشته، بلکه تاکید میکند که حفاظت از زمین و زیستگاه انسان بر ماواجب است و اززمین به عنوان مادریاد کرده که ازجایگاه بسیارمهمی نزدانسان برخورداراست چراکه مقدمه تعالی انسان نیز می تواند باشد،درجای دیگرنظافت و بهداشت رانشانه ایمان دانسته که دلالت براهمیت بهداشت محیط زیست دارد، علاوه بر آن عموماتی همچون”لاتفسدوا فی الارض”و”لاتسرفوا انه لایحب المسرفین”وآیات عمران وآبادی درزمین، اهمیت حفاظت از محیط زیست را برای ما بیان میکنند.
همچنین قواعدی مثل”لاضرر”و”دفع افسد به فاسد واهم ومهم”هرنوع حکم ضرری را دراسلام مردود دانسته و بیشتر به دنبال جذب منافع مادی و معنوی و دفع ضرر و فساد در جامعه اسلامیاست و در صورتی که سرمایهگذاری خارجی در جهت جذب منابع برای جامعه بوده و با مدیریت صحیح بتواند مشکلات آلودگی محیط زیست را حل نموده و سلامتی محیط زیست را تامین کند مورد تاکید اسلام است و عدم استفاده از آن در تضاد با قواعد فقه واصل چهارم وفصل سوم قانون اساسی (حقوق ملت) میباشد.
