چکیده: بدون شک غیرنظامیان در نوار غزه همیشه بهای سنگینی برای درگیری¬های مسلحانه پرداخت می¬کنند. در سال 2012، سازمان ملل متحد اعلام کرد که ممکن است نوار غزه تا سال 2020 حتی قابل زندگی نباشد؛ با این¬حال حمله ویران¬گر رژیم اشغال¬گر اسرائیل در تابستان 2014 منجر به این شد تا سازمان ملل متحد در سال 2017 اعلام کند که نوار غزه به مکانی غیرقابل زندگی تبدیل شده است، با 97 درصد آب آلوده، 60 درصد نرخ فقر، 60 درصد نا امنی غذایی و زیرساخت¬های ویران شده. مقاله حاضر با روش توصیفی- تحلیلی در پی پاسخ¬گویی به این سئوال می¬باشد: مسئولیت سازمان ملل متحد در قبال نقض¬های حقوق بشر و بشردوستانه در غزه با توجه به مدل ارتباط اجتماعی یانگ چگونه است؟ یافته¬های پژوهش نشان می¬دهد که طبق مدل مسئولیت ارتباط اجتماعی و عدالت یانگ، سازمان ملل متحد با نادیده گرفتن علل اساسی بحران بشردوستانه، محکوم نکردن محاصره و اجازه وقوع نقض-های مستمر در نوار غزه، در انجام مسئولیت¬های اخلاقی و اجتماعی خود با شکست مواجه شده و استانداردی را ایجاد کرده است که به دولت¬ها اجازه می¬دهد تا زمانی¬که اقدامات خود را توجیه می¬کنند، حقوق بشر را نیز نقض نمایند.
