چکیده: قاعده ممنوعیت ایذاء مؤمن،در آثار فقهی و روایی با تعابیر گوناگون بیان شده است. ایذاء به معنای آزار و اذیت است از جهت نوع صدمه به جسمی، روانی و مالی تقسیم میشود و با توجه به اینکه منحصر به مؤمنان است اما نسبت بهتمامی انسانها دارای ممنوعیت عقلایی است امّا این ممنوعیت، ¬دارای استثنائاتی است که آن را رفع مینماید و حکم آن را (از حرمت به ایجاب) تغییر میدهد. پژوهش حاضر با تحلیل ¬و ¬شناخت ¬این ¬قاعده¬ در ¬فقه ¬به صورت توصیفی تحلیلی، کاربردهای آن را در حقوق کیفری مورد بررسی قرار میدهد. آنچه که از قانون مجازات اسلامی و سایر قوانین موضوعه ایران به دست میآید انطباق بخشی¬از این قوانین با آموزههای اسلامی در مورد ایذاء است. قاعده ممنوعیت ایذاء مؤمن، میتواند تضمینکننده رعایت حقوقِ افرادِ حاضر در فرایند دادرسی کیفری باشد و همچنین در شیوه جرمانگاری و در موارد سکوت قانونگذار نسبت به جرم دانستن یک رفتار و مجازات آن مفید واقع شود.
