چکیده : در مواقعی که چندین عامل در بروز خسارت نقش دارند مسئولیت جبران خسارت در صورت عدم وجود رابطه مستقیم و عدم احراز اثبات آن با خسارت وراده، بر عاملی تحمیل خواهد شد که بین رفتار آن عامل با نتیجه حاصله، رفتاری با واسطه و به طور غیرمستقیم و با فراهم کردن مقدّمات آن برقرار باشد. این ارتباط که ربط دهنده مسئولیت به شخص مسئول است رابطه سببیت نام دارد و برای احراز آن می بایست اجزا، دلایل و عناصر آن تبیین شود. با نگاه به تفسیر موسع به عنوان نوعی از تفسیر قضائی که در موارد سکوت قانون، بموجب آن مدلول یک قانون از قلمرو خود تجاوز داده می شود در کنار 16 ماده قانون مسئولیت مدنی مصوب 1339، در قوانین مصوب سال 1392 در حوزه حقوق جزا، مقنن رویکردی بنیادین در شناسایی رابطه علیت در حقوق جزا از خود نشان داده است که می تواند در رابطه سببیت مورد توجه قرار گیرد. پژوهش حاضر که بهصورت توصیفی-تحلیلی و مطالعه کتابخانهای انجام شده است مبین ضرورت توجه به مفهوم استناد از منظر مادی است که به عنوان شاخصه و سنجش در احراز رابطه سببیت یا عوامل مؤثر در نتیجه مهم بوده و مفهوم تازه ای در توصیف جایگاه رابطه سببیت از یک سو و اثبات ضمان دایر بر مدار آن از سوی دیگر ارائه می نماید.
