چکیده
دادگاه صلح بهموجب قانون شورای حلّ اختلاف 1402 بهعنوان یک مرجع دارای صلاحیت نسبی به تشکیلات قضایی ایران افزوده شد. این دادگاه در لایحۀ پیشنهادی قوۀقضائیه وجود نداشت و در پی مخالفت شورای نگهبان با اعطای صلاحیت قضایی به شورای حلّ اختلاف و درنتیجۀ تعامل بعدی شورای نگهبان و مجلس و قوۀقضائیه بهوجود آمد. همین امر در غیاب درک نکردن اهداف،اصول و قواعد حاکم بر ایجاد یک مرجع دارای صلاحیت نسبی موجب نابسامانی در صلاحیتهای دادگاه صلح شده است. ازهمینرو لازم است که با تحلیل وضعیت موجود و با نگاهی تاریخی به مراجع دارای صلاحیت نسبی به دنبال این باشیم که قواعد حاکم بر صلاحیت نسبی این مراجع چیست و چه اشکالاتی بر صلاحیت دادگاه صلح وارد است و چگونه میتوان این نابسامانی را رفع یا کم کرد. با همۀ نابسامانیهایی که ازجمله در امر صلاحیت دادگاههای صلح دیده میشود، این مرجع نسبت به شورای حلّ اختلاف پیشین وضعیت مناسبتری دارد.
کلیدواژهها
- دادگاه صلح، دعوای ضمنی، شورای حلّ اختلاف، صلاحیت نسبی
